1 juni: we staan bij tijd op, want we willen niet al te laat in Travemünde arriveren voor het inschepen op de veerboot. Alles verloopt soepel en natuurlijk veel te vroeg staan we in de korte rij te wachten tot we de boot op mogen. Gido neemt van de gelegenheid gebruik om de fietsen een poetsbeurt te geven. Netjes op tijd zet de boot zich in beweging en varen we tussen enorme scholen kwallen richting het open water. Voor deze 22 uur durende overtocht hebben we een hut gereserveerd, zodat we een goede nachtrust tegemoet kunnen zien. Gido gaat aan de laptop zitten om de dronefilmpjes te bewerken voor het blog. Karin nestelt zich op een gemakkelijke bank met haar E-reader, totdat het tijd is om aan tafel te gaan. Het lopende buffet stelt weinig voor en het eten is ronduit vreselijk😧. Als dit de maatstaf voor het Baltische eten is, dan wordt er gedurende onze reis alleen bij de caravan gegeten! Om 19.30 sluit het restaurant en aangezien het lekker weer is, brengen we de rest van de avond tot zonsondergang buiten door op het bovendek. Aan de horizon zien we de vooruitgang van de mensheid. Grote velden met windturbines, ‘windparken’ genoemd. Parken zijn oases van groen en leven. Helaas vliegen er geen vogels en vluchten de vissen weg van deze industriële windturbinegebieden. Echt vreselijk om te zien. Op de tickets voor de overtocht zien we dat we een behoorlijk bedrag moeten betalen aan milieuheffing. Dit geldt ook voor de auto en de caravan, terwijl deze geen brandstof verbruiken tijdens de overtocht. We zijn benieuwd wat de overheid met dit belastinggeld gaan doen. Waarschijnlijk nog meer van die onzinnige zwaaipalen in zee bouwen, of nog gekker, zonnepanelen op zee😵‍💫.

2 juni: het was een rustige overtocht en ruim een uur eerder dan gepland meren we in de haven van de Liepaja aan. NB: De boot kwam gewoon op tijd aan, we waren alleen vergeten dat de klok een uur naar voren moest. Voordat we naar de uitgekozen camping aan zee rijden, moeten we eerst boodschappen doen, want de koelkast is leeg en er zijn in de buurt van de camping geen winkels. We proberen een lokale supermarkt uit, maar de keuze valt enorm tegen. We hebben desalniettemin toch twee boodschappentassen vol weten te krijgen😉 en gaan op pad. De eerste 20 km gaan over een geasfalteerde weg, maar op een gegeven moment moeten we deze verlaten en dan komen we op een vreselijk wasbord terecht. Gido moet stapvoets rijden willen we geen onderdelen van de caravan verliezen😱. Ach de rit is de moeite waard, want camping Rugumi is een pareltje aan de Baltische Zee en op twee Duitse camperbusjes na is er hier helemaal niemand. Natuurlijk lopen we, nadat de caravan geïnstalleerd is, naar de zee en Karin probeert meteen het water uit. Maar ze vindt het veel te koud om helemaal kopje onder te gaan en Gido denkt; laat maar. De BBQ gaat aan en na het avondeten blijven we niet al te lang buiten zitten, want de muggen zijn in grote getale aanwezig. Karin neemt nog een paar mooie zonsondergangfoto’s en dan vinden we het voor vandaag wel welletjes.

3 juni: wanneer Karin ’s nachts uit bed gaat om te plassen, blijkt de zon al weer op te zijn😊. We zitten natuurlijk veel noordelijker en het is juni, dus het zijn maar korte nachten. Vandaag willen we op de fiets terug naar de stad Liepaja rijden, maar na een kleine 7 km keren we om. De gravel wasbordweg is ook op de fiets een ellende en om 25 km heen en dan ook weer dezelfde weg terug zo door elkaar geschud te worden, daar passen we voor. We pakken de auto en zonder caravan erachter kan Gido nu wel vaart maken, zodat we er veel minder last van hebben.

Er zijn niet veel bezienswaardigheden in de stad, maar aangezien we toch een internet simkaartje voor Letland nodig hebben, struinen we wat door het kleine centrum. Karin moet heel voorzichtig lopen (met brace en wandelstok), want de meeste straten zijn van ronde kinderhoofdjes gemaakt. Er staan opvallend veel oude houten huizen en een paar Art- deco gebouwen. Het moderne muziektheater, wat ook wel het Amber huis wordt genoemd vanwege de amberkleurige wandpanelen, ziet er op internetfoto’s mooier uit dan in werkelijkheid. De buitenwijken bestaan uit Sovjet betonblokken en liggen er verwaarloosd bij😞. Na twee uurtjes zijn we dan ook uitgekeken en kunnen we de rest van de middag relaxen bij de caravan. Gido vindt de dag kennelijk niet vermoeiend genoeg en maakt nog een lange wandeling over het lege strand. Inmiddels zijn er nog drie campers en twee fietsers gearriveerd. Het moet niet drukker worden hoor!

4 juni: we rijden terug naar het zuiden voorbij Liepaja en Karin heeft bedacht dat we twee nachten vrij gaan staan op een parkeerplaats in een natuurpark waar wilde paarden en runderen rond galopperen. We zijn al gewaarschuwd (mede door het bord), dat alle aftakkingen van de hoofdwegen onverhard zijn. Dit keer slaan we af naar het meer Pape en rijden we over een wasbordweg door prachtig bos om uiteindelijk via een zandweg bij de ingang van het park te komen. De slaapplek bevalt ons niet vanwege het hoge gras en teveel bomen om ons heen, zodat we dezelfde 11 km weer terug naar de hoofdweg kunnen rijden. De caravan krijgt deze rit veel te verduren!

Het alternatief ligt een paar km verderop aan de andere zijde van het natuurgebied en ook deze weg is voornamelijk onverhard. Wanneer we bijna bij de ingang van camping Pukargas arriveren, wordt deze geblokkeerd door een vrachtwagen die met achteruit rijden in de greppel is beland😯. Het wachten is op een trekker die de vrachtwagen los kan trekken en dat kan nog wel even duren. De eigenaar van de camping weet een oplossing en dirigeert ons naar de achterzijde van de camping, waar hij de poort zal openen. Dan moeten er nog wel een heleboel takken gesnoeid worden, want anders kan de caravan er niet langs zonder schade aan het dak te krijgen. Bewapend met een elektrische takkenzaag is dat klusje zo geklaard door de eigenaar en rijden we via een omweggetje de mooie camping op. We staan weer aan zee en horen deze duidelijk, maar helaas is het na de lunch gaan regenen en zitten we binnen😞. Tegen de avond is het weer droog en voordat de BBQ aangestoken wordt, lopen we naar het volledig verlaten strand. Hoe druk zal het hier aan de Oostzeekust worden in de maanden juli en augustus?

5 juni: Karin heeft fietsbordjes gezien en ook Maps.me geeft aan dat er paden door het bos zijn. Alleen wordt er niet bij vermeld wat voor paden! Het plan voor vandaag is om een rondje om het natuurgebied Pape te maken en vol goede moed gaan we op weg. We fietsen door echt prachtig gemengd bos, met veel mossen en bosbessen op de bodem. De wegen zijn helaas zandpaden, waardoor we zelfs met de brede banden en fietsondersteuning vaak af moeten stappen. Ach we hebben de tijd en zoals gezegd de omgeving is prachtig. Na twee uur ploeteren komen we op een gravelweg en worden we staande gehouden door een militair. Blijkt dat er in het bos een legeroefening gaande is, maar gelukkig niet op de route die wij willen fietsen. We mogen verder😊. We besluiten niet het rondje om het natuurgebied te voltooien over nog meer zandpaden, maar naar de enige asfaltweg die hier in de buurt is te fietsen. Deze asfaltweg is de A11 en eigenlijk de “snelweg” van Klaipeda in Litouwen naar Liepaja. Het is gelukkig niet zo druk als op onze snelwegen en men houdt goed rekening met fietsers op de weg. Na 15 km snel asfalt, slaan we af terug naar de kust. Het rondje is na 45 km volbracht en net voordat het gaat regenen zitten wij (Gido in zee en Karin onder de warme douche) én de fietsen schoon en droog bij de caravan.

6 juni: het heeft de hele nacht geregend, maar we kunnen gelukkig droog de caravan inpakken. We verkassen naar Litouwen. Het lijkt een beetje raar om eerst nog verder naar het zuiden af te reizen, terwijl we verder Letland in willen rijden. Maar Karin heeft besloten dat dit het handigst is, dus dat doen we dan maar😉. We gaan voor het eerst vrij kamperen met uitzicht op de Koerse Schoorwal. We zetten de caravan neer op een parkeerplaats in een waterrijk natuurgebied, de Nemunas delta. Dit is het binnenmeer aan de zuidkant van een 98 km lange landtong. De zuidelijke helft ligt in de Russische exclave Kaliningrad. De enige verbinding met de Oostzee is bij de havenplaats Klaipeda, waar we over een paar dagen naartoe gaan. Na de lunch stappen we op de fiets en rijden we naar de vuurtoren van Ventis, waar we de kust van Kaliningrad kunnen zien liggen. Karin had gedacht morgen met de veerboot naar de overkant van het water te varen en dan een stuk te fietsen op de Koerse Haf, maar helaas is het hoogseizoen nog niet begonnen en op zondag vaart het scheepje niet😞. We fietsen via een omweggetje terug naar de caravan en zien dat we Duitse buren hebben gekregen. Het is een ouder echtpaar en zij denken morgenochtend om 09.00 op de veerboot te kunnen stappen. Verschillende websites geven verschillende informatie. Wij besluiten om morgen gewoon aan deze zijde van het water te blijven en te genieten van de omgeving. Vanaf Klaipeda gaat er een paar keer per dag een veerboot, dan nemen we die wel. Genietend van de ondergaande zon zitten we we nog lang buiten, totdat de muggen ons naar binnen toe dirigeren. Maar wat een pracht plek om te verblijven!

7 juni: al om 07.00 vertrekken onze buren met hun camper. Ze doen het weliswaar stil, maar wakker zijn we wel. Gido besluit om na een kop koffie te gaan zwemmen in het ondiepe water. Karin kan haar schoolslag niet maken, dus het wordt badderen voor haar. Na het ontbijt stappen we op de fiets richting het dorpje Dreverna, waar we onze meegebrachte boterhammen opeten. Onderweg komen we langs nieuwbouwprojecten voor de rijkere helft van Litouwen en allerlei vakantiehuisjes. Vanaf de uitkijktoren in de haven van Dreverna hebben we mooi zicht op de omgeving. Helaas waait het te hard om de kleine drone op te laten😞. Omdat het ‘fietspad’ over onverharde wegen ging en ons volledig door elkaar schud, besluiten we om via Priekule over de asfaltweg terug te fietsen naar de caravan. Het is een saaie weg, maar fietst wel lekker door. Het is nog vroeg in de middag en we lezen wat buiten in het zonnetje, totdat het weer omslaat en onweer in de verte zich aankondigt. Gelukkig is het tegen etenstijd weer droog en kan de BBQ aangestoken worden. Het Duitse echtpaar komt hier ook weer overnachten en vertelt vrolijk dat de veerboot wel ging. Op onze vraag of het de moeite waard was (zo vroeg op en 44 euro pp) antwoordt de man; es war ein bisschen langweilig😯. Wij hebben genoten van deze rustige dag en zijn van plan om overmorgen bij Klaipeda de pont te pakken naar de duinen.

8 juni: wanneer wij om half acht wakker worden, zijn de Duitse buren al weer vertrokken🤔. Wij doen het kalmpjes aan, want Gido wil voor het ontbijt eerst natuurlijk nog even zwemmen. Karin houdt het bij een bad en na het ontbijt rijden we richting onze volgende kampeerplek. Onderweg nog boodschappen doen, want de koelkast is weer leeg. Tegen het middaguur bereiken we Karkle Camp, dat tussen de badplaats Palanga en de stad Klaipeda ligt. Litouwen heeft geen lange kustlijn en benut deze optimaal met overal mooie vakantiehuizen te plaatsen en over voldoende campings te beschikken. Druk is het gelukkig nu nog niet. Na de lunch stappen we op de fiets en rijden we dit keer over een heus geasfalteerd fietspad door de bossen naar Palanga. Als eerste stoppen we bij het Tyszkiewiczow paleis uit 1897, dat gelegen ligt in een schitterend aangelegd botanisch park. Onze tweede stop is bij de 470 meter lange pier, die het verlengstuk is van een boulevard vol met kermisattracties, restaurants en kraampjes. Weer vragen we ons af hoe het hier in het hoogseizoen zal uitzien. We kopen bij een kraam gerookte vis, niet wetende wat het voor vis is. We laten de Hollandse paling liggen, want deze kost per stuk zo’n 40 euro😧. Op de terugweg naar de caravan stoppen we bij het strand, om een lekker verkoelend bad te nemen. Net bij Palanga was het relatief druk bij de strandtent, maar hier hebben we de zee voor ons alleen. Na ons bad kunnen we de trekkracht van de fietsen goed uittesten op een steil mountainbikepaadje vol met boomstronken en die overwinnen we zonder problemen! Bij de caravan eten we één van de twee vissen op en het blijkt gerookte makreel te zijn😋.

9 juni: vandaag fietsen we naar de stad Klaipeda over een geasfalteerd fietspad door de duinen. Het lijkt de Waterleiding duinen wel😉. We stoppen bij de overblijfselen van de Memel batterij, het enige afweergeschut dat de Duitsers gebouwd hebben tijdens WO-II in Litouwen. Gido laat de drone op en maakt mooie beelden van de kustlijn. Na 10 km komen we bij de stad aan en dan is het lastig om het centrum op de fiets veilig te bereiken. Bij gebrek aan fietspaden vermijden we het autoverkeer door op voetpaden te fietsen. Na een klein rondje door het oude centrum over hobbelige keien, pakken we de veerpont naar de Koerse Haf. Op een mooi plekje aan het strand nemen we de tijd voor een kleine afkoeling in het zeewater.

Na onze welverdiende rust op het strand fietsen we terug naar de camping. Onderweg stoppen we nog bij een 24,5 meter hoog klif. Ook hier maakt Gido mooie opnames! Het was weer een fijne dag met veel zon tot na het avondeten. Dan komt de regen met bakken uit de lucht vallen, terwijl wij binnen luisteren naar het geratel op het caravan dak. Ach de fietsen worden lekker schoon van deze natuur douche👌.

10 juni: helaas voor Gido is de zee te onstuimig om zijn ochtend zwempartij te ondernemen, maar badderen gaat wel. We verlaten de kust en rijden 80 km noordoostwaarts het heuvellandschap in. Bij het plaatsje Plunge maken we een tussenstop en bekijken we het paleis van de Zubov familie uit de 19e eeuw. Tijdens de tweede wereldoorlog werden de gebouwen ernstig beschadigd door de sovjet soldaten, maar vanaf 1960 zijn de restauraties begonnen en zien het hoofdgebouw en de stallen er weer keurig netjes uit. Het omliggende park is groot en nodigt uit om een wandeling te maken, maar we besluiten dit niet te doen, zodat de enkel van Karin niet geforceerd wordt. Het gaat vrij goed met een brace om, maar laten we het lot niet tarten😊.

Na de lunch rijden we 20 km noordwaarts door prachtig bos naar het Cold War museum. Dit ligt op een voormalig Sovjet complex waar ballistische nucleaire raketten gelanceerd konden worden, de zogenaamde SS-4 raketten. Gido gaat het terrein bekijken, terwijl Karin in het zonnetje een boek leest. In het complex kun je ervaren hoe de soldaten leefden in de tijd van de koude oorlog. Er is een overzicht van de belangrijkste gebeurtenissen uit die periode, de Cubacrisis in 1962, de Hongaarse opstand in 1956 en de Praagse lente in 1968. Ook het Start-1 verdrag uit 1987 wordt vermeld, waarbij de VS en de Sovjetunie afspraken hun kernarsenaal drastisch te verminderen. Oude kernraketten werden vernietigd en helaas later vervangen door modernere varianten. Het complex heeft 4 ondergrondse silo’s van 30 meter diep en een doorsnede van 7 meter, waar de nucleaire afschrikking stond opgesteld. Gelukkig zijn ze nooit afgevuurd.

Na een uurtje komt Gido terug en rijden we naar een vrije kampeerplek aan het Plateliai meer. Hier hopen we twee dagen te kunnen verblijven en morgen een fietstocht te maken om het meer. De voorspellingen voor het weer zijn echter niet gunstig😞. ’s Avonds komt er na de BBQ nog een bezoeker langs……

Disclaimer: Gido heeft een filmpje gemaakt van de dronebeelden. Helaas kan hij dit filmpje niet uploaden, omdat Odysee kennelijk wordt geblokkeerd in Litouwen. Hij zal het wederom proberen als we weer in Letland zijn, want daar is het de vorige keer wel gelukt. Tot zover de vrijheid van internet.