21 augustus: de wekker gaat om 07.15 en we weten het voor elkaar te krijgen net op tijd op het stationnetje te arriveren voor de trein die om 09.06 aankomt. Het is oppassen geblazen, want het perron is smal en de trein die de andere kant op rijdt komt ook aan op hetzelfde smalle perron😯. De treinrit naar Vilnius duurt 50 minuten, stopt op allerlei kleine stationnetjes en per persoon kost een enkele reis 4 euro. We lopen de stad in en verbazen ons over de drukte qua verkeer. Lang niet zo erg als in Amsterdam hoor, maar drukker dan in Riga of Tallinn. Volgens internet staan er meer dan 100 kerken in het centrum van allerlei pluimage, maar die gaan wij echt niet allemaal bekijken. We wandelen het oude centrum in via de enige overgebleven middeleeuwse stadspoort (er stonden er negen), maar die staat helaas in de steigers. In 1652 werd de ‘Poort van de Dageraad’ uitgerust met een vergulde icoon van de Maagd Maria. De kapel boven de poort dateert uit 1722, dat tegenwoordig een bedevaartsoord is.

We slenteren de hele ochtend door de mooie stad en strijken vermoeid neer op een terras vlakbij de kathedraal. Dit enorme bouwwerk werd gebouwd tussen 1779 en 1783 en de groothertogen van Litouwen werden hier gekroond. In de catacomben ligt een aantal van hen begraven. We hebben veel kathedralen gezien, maar deze staat met stip op nummer 1 als lelijkste. Van buiten is het net een grieks-romeinse tempel en binnen ben je in 3 minuten uitgekeken. Naast de kathedraal ligt het paleis van de groothertogen dat vier eeuwen het politieke en administratieve centrum was van het Pools/Litouwse Gemenbest. We hebben trek en op het menu van het restaurant staan aardappelpannenkoeken met zalm en/of cantharellen en die willen we wel uitproberen! Het is niet hetzelfde als de Duitse Reibekuchen, maar ze smaken lekker. Na de lunch lopen we de heuvel Gediminas op, waar de resten van een in de 14e eeuw door groothertog Gedeminas gebouwd kasteel staan. Enkel de toren heeft de tijd doorstaan, maar er wordt hard gewerkt aan de rest van de steenhopen. Vanaf de heuvel hebben we een prachtig uitzicht over de stad.

We dalen weer af en lopen de wijk Uzupi in, die zichzelf in 1997 onafhankelijk verklaarde met een grote knipoog. Het republiekje heeft haar eigen volkslied en een eigen grondwet, die door de toeristen in hun eigen taal gelezen kan worden. We keren aan het einde van de middag terug naar het treinstation en wachten geduldig op het vertrek van de trein, onder het genot van een biertje en een cider👍. We hebben vandaag weer genoten en Vilnius leent zich uitstekend voor een weekendtripje👌.

22 augustus: we krijgen een waarschuwing op de I-phone dat er storm verwacht wordt en ook de eigenaresse van de camping waarschuwt ons met de mededeling dat het verstandig is om de luifel in te rollen. We zullen maar luisteren en de luifel gaat omhoog, ook al lijkt er nu nog niets aan de hand. We nemen de auto en rijden naar het plaatsje Trakai, alwaar we het kasteel gaan bezoeken. In opdracht van prins Kestutis werd in de 14e eeuw begonnen met de bouw van het verdedigingsbolwerk, met de voltooiing in 1409. Na de Slag bij Tannenberg in 1410, verloor het kasteel zijn militaire belang. De Duitse Orde, de erfvijand van het Pools-Litouwse bondgenootschap, werd uitgeschakeld en het kasteel kreeg een bestemming als woonresidentie van de grootvorst van Litouwen en later als zomerpaleis voor de koningen van Polen. In de 17e eeuw werd het kasteel beschadigd door de vele oorlogen en raakte het in verval, mede doordat de bewoners van Trakai de bakstenen van de ruïne zelf goed konden gebruiken😯. Men is nog steeds bezig met de restauratie, maar grote delen zijn al in ere hersteld. Het is een mooi museum met allerlei artefacten uit het roemruchte verleden. Zeer de moeite waard! In de verte zien we het witte paleis van Uzutrakis liggen.

We hebben geluk gehad met het weer, want na de lunch (met traditionele vleespasteitjes en bier) betrekt het en gaat het harder waaien. Karin wilt nog aan de noordzijde van het Galvesmeer naar de heuvel met de engelen. De eerste sculpturen van engelen verschenen hier in 2009, ter herdenking van de 600ste verjaardag van het bezoek van de Heilige Maagd Maria aan Trakai. Tegenwoordig staan er meer dan 40 houten engelen en metalen kruizen van verschillende afmetingen op de heuvel. Grappig om te zien, maar wij zouden er niet voor omrijden😊. In Litouwen is een andere heuvel die veel toeristen trekt, de Kruisheuvel. Het precieze aantal kruizen op de heuvel is onbekend, maar het wordt geschat op 50.000. Exacte gegevens ontbreken, maar men neemt over het algemeen aan dat de eerste kruizen geplaatst werden op de voormalige Jurgaičiai of Domantai-verdedigingsheuvel, na de Novemberopstand in 1830-1831. Naarmate de tijd verstreek is de heuvel een symbool geworden van de kracht van het Litouwse katholieke geloof, ondanks de vele bedreigingen die het heeft doorstaan. De Litouwers bleven naar de heuvel reizen om hem te vereren. Op die manier maakten ze duidelijk dat ze altijd trouw zouden blijven aan hun eigen identiteit, religie en erfgoed: het was een vorm van vreedzaam verzet. Aangezien het niet op onze route lag, hebben we op internet gekeken en besloten hier niet naar toe te gaan, ondanks dat het in de top 10 bezienswaardigheden staat😉.

We doen onderweg naar de camping boodschappen, want morgen vertrekken we naar het Nationaal park Dzukijos. Hopelijk wordt het weer wel beter, zodat we kunnen fietsen of wandelen🙏. De rest van de middag zitten we in de caravan en raast de storm over ons heen. Een Duitse camper is zo bang voor eventueel vallende takken, dat ze hun busje pal voor onze caravan geplaatst hebben, terwijl er op het hele grote lege veld nog genoeg plaats is! Waarschijnlijk denken ze dat wij ze wel te hulp schieten als het nodig mocht zijn; echt niet😉. Tegen de avond is het al weer een stuk rustiger en kan Gido de barbecue naansteken.

23 augustus: we nemen afscheid van de eigenaresse van camping ‘De Harmonie’ en vervolgen onze reis naar het meest zuidelijke deel van Litouwen, het NP Dzukijos. We parkeren de caravan op een mooie vrije kampeerplek aan het meer Kastinis bij het gehucht Marcinkonys. Ooit liep hier de belangrijke spoorlijn van Sint Petersburg naar Warschau, nu is het gehucht het eindpunt van de trein en wordt de grens met Wit Rusland niet meer overschreden. Na de lunch maken we een leuke wandeling door het bos in de omgeving op zoek naar de zandduinen, maar deze kunnen we niet vinden. Onderweg naar de kampeerplek hebben we bij een vrouw cantharellen gekocht en deze willen we vanavond oppeuzelen in een omelet. We hebben wel in de bossen gekeken, maar de lokale bewoners waren ons voor met plukken😉. Nog even eieren in de plaatselijke winkel kopen en een ijsje en we zijn weer terug bij de caravan. We blijven helaas niet helemaal alleen op deze prachtige plek, want een ouder Nederlands echtpaar vraagt beleefd of we het goed vinden als zij hun tent opzetten in het gras. Tuurlijk, antwoorden wij, als u maar niet schrikt wanneer wij morgen naakt een rondje gaan zwemmen in het meer😁. Dat vinden ze geen probleem, dus ze zetten op gepaste afstand hun tent op. Karin maakt in de tussentijd de cantharellen schoon en houdt zoveel over, dat we de buren de rest gunnen. Ze mogen ze van ons gratis hebben, maar ze zijn er zo blij mee dat ze ons willen perse 2 euro willen geven. Ze zijn aardig maar zitten niet om een praatje verlegen, waardoor we toch het gevoel hebben dat we alleen bij het meer staan.

24 augustus: nadat we in het koude meer gezwommen hebben, kruipen we eerst nog aangekleed onder het dekbed om op te warmen! Karin heeft er normaal gesproken niet zo’n last van, maar vanmorgen duurt het ook bij haar lang voor ze weer op temperatuur is. Na het ontbijt stappen we op de fiets voor een rondje door de omgeving. We volgen voor een groot deel een bewegwijzerd fietspad. Inmiddels weten we hoe fietspaden in de Baltische staten zijn, en aangezien we ons in een groot duingebied bevinden, betekent het veel onverharde en zanderige boswegen😧. Maar we genieten van de prachtige omgeving, de bloeiende heide en de stilte. Heel af en toe komen we mensen tegen die cantharellen aan het zoeken zijn. Ook de cranberries staan vol in de bes, maar heel lekker vinden wij ze niet. We komen door drie gehuchtjes en verwonderen ons wederom dat hier nog mensen wonen zo diep in de bossen. Het laatste stuk fietsen we langs de inmiddels volledig begroeide spoorrails en dan zijn we na ruim 40 kilometer crossen door de bossen weer terug bij de caravan. En we staan tot nu toe nog alleen👍. Het zweet spoelen we af in het meer en daarna is het borreltijd😁. Dat hebben we wel weer verdiend na alle inspanning.

Gido had laatst een artikel gelezen over de ontbossing van Litouwen. Dit komt, omdat er veel hout nodig is voor de energieopwekking in onder andere de Amercentrale in Geertruidenberg. Deze voormalige kolencentrale draait nu 100% op houtstook. Dit betekent dat bij optimale opbrengst, de houtsnippers van 5000 bomen per dag er doorheen worden gejaagd! Een deel van deze brandstof wordt gewonnen in Litouwen. Nu zien wij tijdens onze wandel- en fietstochten regelmatig plaatsen waar bomen gerooid zijn en nieuwe scheuten weer de grond uitkomen, maar van een kaalslag is ons inziens nog geen sprake. Vraag is natuurlijk wel, of het zinvol is kostbaar hout te kappen, met vrachtwagens en schepen te vervoeren naar Nederland, om het aldaar, geheel ‘klimaatneutraal’, op te stoken in een verbrandingsoven🤔. Lees het artikel maar https://clintel.nl/schandelijke-ontbossing-door-biomassa/. Volgens Gido is sinds de ontdekking van het verbranden van turf en steenkolen voor energieopwekking, het verbranden van bossen gestopt en daar waren toentertijd goede redenen voor. Maar goed, alles om het klimaat te redden😕. Kennelijk is houtstoken dus beter dan gas verbranden. Gido ook weer opgelucht, want barbecueën met houtskool is gelukkig klimaatvriendelijker dan koken op propaangas en barbecueën doet hij heel erg graag!

Onze volgende bestemming is het Grūtas park. Dit is een privémuseum en sculptuurtuin in Litouwen, opgericht in 2001 door ondernemer Viliumas Malinauskas. Na de onafhankelijkheid van Litouwen vanuit de Sovjet-Unie in 1990, werden in allerlei plaatsen de Sovjet-beelden neergehaald en weggegooid. Malinauskas vroeg de Litouwse autoriteiten hem deze beelden over te dragen, zodat hij er een particulier gefinancierd museum mee kon maken. Elk beeld toont een Sovjet- of socialistisch activist en velen van hen zijn etnisch Litouws. De totalitaire sfeer toont bijvoorbeeld de beelden van de belangrijkste communistische leiders en denkers, inclusief Lenin, Stalin en Marx. Het besluit om het museum te vestigen leidde tot felle protesten en was lange tijd controversieel. Inmiddels weten ook de Litouwers het park te vinden en het is best bijzonder dat deze standbeelden en vele artefacten uit de Sovjetperiode bewaard zijn gebleven. Inmiddels staan er meer dan 120 beelden vanuit de Sovjettijd in het park, wat overigens ok een kleine dierentuin is met o.a. konijnen, geiten en gevogelte. Nadat we boodschappen hebben gedaan en water hebben ingeslagen, rijden we terug naar de parkeerplaats. In het zonnetje kunnen we relaxen van wederom een mooie dag. Morgen rijden we naar de stad Kaunas en dat zal onze laatste bestemming zijn in Litouwen.

26 augustus: we worden wakker met een dikke laag mist over het meer; prachtig. Nadat de zon door de laag heen is gedrongen, zwemmen we een rondje. Na het ontbijt, in de zon om op te warmen, koppelen we de caravan aan en rijden we naar de stad Kaunas. De twee rivieren Nemunas en Neris vloeien samen op de plek waar het oudste stenen kasteel van Litouwen staat, maar helaas is er niet veel meer van overeind gebleven. In 1408 verkreeg Kaunas stadsrechten en in 1441 sloot de stad zich aan bij de Hanze. We parkeren de combinatie op een groot parkeerterrein aan de rivier en na de lunch fietsen we de stad in. In het park bij het kasteel en de katholieke kerk, laat Gido de drone op voor een mooie opname. Daarna wandelen we door het middeleeuwse gedeelte van de stad.

Na het eten van een ijsje is het al weer bijna einde van de middag en Gido wilt nog het KGB bunkermuseum bekijken. Dit museum is gevestigd in een echte koude-oorlog kernbunker op 6 meter onder de grond en biedt een kijkje in de geschiedenis met meer dan 12.000 authentieke artefacten, waaronder de grootste collectie gasmaskers in de Baltische staten en zeldzame spionage-apparatuur van de KGB, NKVD en Sovjet-milities. Boven de bunker was voorheen een mondharmonicafabriek gevestigd en de bunker was een uitvalsbasis voor het personeel bij een kernoorlog. De eigenaar van het museum heeft de afgelopen 25 jaar een enorme verzameling spullen uit de oude Sovjettijd en KGB verleden verzameld. Afluisterapparatuur, mini-fotocamera’s, telefoons, radio’s en ga zo maar door. Zelfs een complete tandartsinrichting uit de jaren ’50 ontbreekt niet. Karin fietst ondertussen terug naar de caravan en wacht geduldig in het zonnetje op Gido. Aangezien de parkeerplaats nou niet echt uitnodigt om te blijven slapen en Karin aan de rivier een betere plek heeft gevonden, rijden we de stad uit en parkeren we de caravan bij het dorpje Kulautuva. We staan tussen de Memelrivier en een kunstmatig meertje in, dus we kunnen morgenochtend in ieder geval weer zwemmen en het is hier een stuk aangenamer dan in de stad👍.

27 augustus: na een goede nachtrust worden we wakker met de mist nog over het water. De zon is sterk genoeg om deze snel op te lossen, dus we kunnen het water in. De rivier stroomt echter veel te hard en het meertje zit vol met waterplanten, dus meer dan badderen wordt het niet. Na het ontbijt rijden we naar het Negende Fort van Kaunas. Oorspronkelijk gebouwd tussen 1902 en 1913 door de Sovjetunie, werd het fort vanaf 1924 gebruikt als gevangenis voor de NKVD-gevangenen (voornamelijk voormalige onafhankelijke Litouwse politici) die naar de Goelag dwangarbeidskampen werden afgevoerd. Tijdens de Duitse bezetting in WO II diende het als een belangrijk vernietigingskamp en executieplaats, waar naar schatting 50.000 mensen, voornamelijk Joden uit het getto van Kaunas en andere Europese landen, werden vermoord in wat bekendstaat als de Kaunas massamoord. Op 14 mei 1944 kwamen de laatste 878 Franse Joden aan in Kaunas en werden zij nagenoeg allemaal geëxecuteerd. Het complex herbergt nu een museum dat de slachtoffers van zowel de Sovjet- als de Naziregimes herdenkt, met een opvallend 32 meter hoog betonnen monument dat in 1984 werd onthuld. Het negende fort is tijdens de oorlogen zwaar beschadigd, maar doordat het als enige van de 12 forten van beton was gemaakt, heeft het toch al het geweld overleefd, terwijl de overige forten verwoest zijn.

Na het fort en het museum uitgebreid bekeken te hebben, rijden we naar de andere kant van Kaunas naar het kloostercomplex Pazaislis. Het is het grootste kloostercomplex van Litouwen, rijk versierd met fresco’s en marmer en herbergt momenteel een museum en een luxe hotel. Voordat we denken naar binnen te kunnen gaan, wordt er eerst in de caravan de lunch bereidt door Gido😉. In de tussentijd kijkt Karin hoe we straks binnen geraken, maar zij komt teleurgesteld terug. Blijkt dat we alleen met een van te voren geboekte excursie het complex mogen bewonderen😞. Gido laat de drone op, zodat we toch nog een mooi beeld krijgen van de buitenzijde van het complex.

Onderweg naar onze volgende overnachtingsplek, weten we een lege gasfles te vullen met LPG. Heel fijn, want het is best lastig om een vulstation te vinden. Gido koopt ook gelijk motorolie, want de BMW boordcomputer geeft aan dat ze gevoed moet worden. Hij vult de olie bij en na de boodschappen gedaan te hebben bij de bekende supermarkt, rijden we via de snelweg de grens met Polen over. Wanneer we over hobbelige binnenwegen rijden, vindt Karin dat de motor een raar geluid maakt. Gido kijkt haar vragend aan, maar ja hij hoort niet zo goed😉. Aangekomen bij de prachtige gratis camperplaats aan het Pobonsziemeer, kijken we toch maar even onder de motorkap. Blijkt dat Gido vergeten is de dop terug te plaatsen na het vullen en is de motorolie lekker aan het rondspuiten geweest tijdens het rijden😱. Waar vinden we in Polen een nieuwe dop? Gelukkig hebben we een Poolse buurman die Duits spreekt en hij gaat voor ons rondbellen. Hij weet het voor elkaar te krijgen dat we morgenochtend bij een garage 30 kilometer verderop een nieuwe dop kunnen afhalen👍. Nu maar hopen dat we niet te veel olie onderweg verliezen! Van alle opwinding en het mooie weer zijn we bezweet en daar kom je beste van af 7door het meer in te duiken! We hebben gratis stroom op de camperplek van 17.00 tot 19.00 uur, dus de airfryer kan aan om patat te bakken, samen met een biertje en een kipfilet van de BBQ. Wat wil een mens nog meer na zo’n inspannende dag😁.