17 december: We stappen na het ontbijt op de fiets naar de grens met (een klein stukje) Groot-Brittannië. De Britse enclave Gibraltar bestaat uit een 426 meter hoge rots, met aan de voet ervan een vreselijke drukke stad. Om er te komen, moeten we langs de Spaanse en Britse douane. Gelukkig is hiervoor geen visum nodig en hoeven we geen bergen formulieren in te vullen😊. Leve de Europese samenwerking (uche-uche). Wanneer we de douane gepasseerd zijn, gaan we door een hek en steken we de landingsbaan van Gibraltar over, tenminste als er geen vliegtuig land of gaat opstijgen! Mocht het toch fout gaan, de begraafplaats van Gibraltar ligt naast de start-landingsbaan. What can go wrong? We fietsen naar het begin van de kabelbaan die naar de top van de rots gaat, maar Karin heeft op internet al gelezen dat deze gesloten is vanwege onderhoudswerkzaamheden. Er staan busjes klaar om je naar boven te rijden, maar dat kost je dan wel de 30 pond entree voor de rots en nog eens 20 pond voor de gegidste rit, die bij alle bezienswaardigheden net even tekort stopt. Aangezien we niet aan een tijdschema gebonden willen zijn, slaan wij het aanbod af en besluiten de mooie wandeling langs de steile oostkant van de rots omhoog te lopen en op eigen houtje alle militaire bezienswaardigheden te bezoeken. Volgens het bordje bij het begin van de Mediterraine Steps is de route naar de top 1,7 km lang, met een hoogteverschil van 248 meter. Het is inderdaad een mooie klim, maar hemeltjelief, wat is het zwaar! In een korte tijd moeten we flink wat hoogtemeters overbruggen met steile, net iets te hoge traptreden. Karin voelt haar hartslag in haar hals behoorlijk tekeer gaan. Gelukkig zijn we niet op 4000 meter hoogte😧. Na een uurtje klimmen komen we aan bovenop de rots. Wat een prachtig uitzicht, zeker met zo’n mooie zonnige dag als vandaag.

Nadat we bijgekomen zijn, wandelen we verder langs de batterijen kanonnen en allerlei toeristische uitkijkpunten en Karin is helemaal in haar nopjes wanneer ze Berber Makaken kan fotograferen. Het terrein is behoorlijk geaccidenteerd en na ruim 4 uur gewandeld te hebben, zijn we toe aan bier! Hiervoor moeten we wel nog helemaal naar beneden lopen😧. Eenmaal aangekomen bij de fietsen, rijden we Main Street in en ploffen we neer op het eerste terrasje voor een pint beer en cider. Wat een vermoeiende dag, maar wel leuk om de rots van Gibraltar bezocht te hebben. Raden we iemand aan om helemaal naar Gibraltar te reizen voor een bezoekje? Nee, maar wanneer je toch in de buurt bent; doen!

18 december: we verlaten de kust en rijden richting de bergen. De bedoeling is op de gratis camperplaats bij het dorp Castellar Nuevo de la Frontera te overnachten. Alleen voor de prachtige naam van de plaats, wil je hier al een paar dagen blijven. Vergelijk de naam maar eens met ‘Wijk aan Zee’🫠. Vanuit deze plaats kunnen we met de auto naar het mooi ommuurde dorpje, met de ook prachtige naam, Castellar Viejo de la Frontera. Na een relaxte ochtend rijden we weg en bereiken we tegen lunchtijd de mooie camperplaats. We parkeren de caravan, zetten de stoelen buiten en zijn klaar voor de lunch in het zonnetje. Op dat moment komt er een politiewagen langs, die ons verteld dat de caravan daar niet losgekoppeld van de auto mag staan en dat we geen camping gedrag mogen vertonen😤, dus stoelen en tafel weer opbergen! Tja, dan is de conclusie snel gemaakt, we gaan hier niet overnachten. De caravan aankoppelen is geen probleem, maar niet buiten kunnen zitten in de zon en straks niet barbecueën is voor ons geen optie! We ruimen de stoelen en tafel weer op en lunchen dan maar binnen. Om het dorpje te gaan bezichtigen laten we de caravan wel goed op slot geparkeerd staan op de plek, zodat we makkelijker het bergweggetje naar het dorp kunnen rijden. De weg omhoog gaat door prachtig bos met kurkeiken en ook hier zweven vele vale gieren in de lucht. We vragen ons af of ze ook hier bijgevoerd worden, want het zijn er heel veel. Het dorpje ligt mooi bovenop een heuvel en is volledig ommuurd. Via drie groten toegangspoorten wandelen we het piepkleine dorpje in. Jammer dat we drone niet meer hebben, maar Karin heeft een foto van internet afgehaald.

We rijden terug naar de caravan, koppelen deze aan en gaan dan maar op een kleine camping bij Jimena de la Frontera overnachten. Aangezien deze camping veel te duur is voor de gegeven diensten, zullen we hier maar een nacht staan. Alleen de douches geven warm water. Water om af te wassen of te scheren is koud! De rest van de middag luieren we heerlijk buiten in de zon. Hopelijk houdt het aangename weer nog even aan😉.

19 december: vanmorgen gaan we, voor ons doen, vroeg op pad. Karin heeft een leuke rondwandeling gevonden vanaf de camping langs de rivier Hozgarganta. Het is helaas bewolkt en fris wanneer we op pad gaan, maar al snel kan er een laagje kleding uit vanwege het klim- en klauterwerk. We wandelen tussen de kurkeiken en eucalyptusbomen en komen op een gegeven moment bij de ruïnes van een munitiefabriek uit 1761, gebouwd in opdracht van Carlos III.

Het wandelpad gaat uiteindelijk steil omhoog richting het dorpje, waarboven het Fortaleza uittorent. Na ruim twee uur gewandeld te hebben, koppelen we op de camping de caravan aan en rijden we over prachtige bergwegen naar een gratis camperplaats bij het dorp Benarraba. Helaas, het is nog steeds erg bewolkt, zodat we niet van een schitterend uitzicht naar de 1440 meter hoge piek van de berg Reales kunnen genieten. Wellicht morgen😊.

20 december: de kachel heeft niet hoeven branden vannacht, wat we wel hadden verwacht. De zon doet haar best deze ochtend om de dikke bewolking op te lossen, wat mooie beelden oplevert👍. Na het ontbijt gaan we over dezelfde prachtige bergwegen verder, met onderweg mooie witte dorpjes, naar onze volgende overnachtingsplek. We laten Ronda nog even links liggen, doen daar nog wel de boodschappen, en parkeren de caravan op de gratis camperplaats van Arriate.

Na de lunch stappen we in de auto en rijden we naar het plaatsje, met de prachtig naam, Setenil de las Bodegas. Deze toeristische trekpleister ligt in een dal dat uitgeslepen is door de rivier Guadalporcún. Met de bouw van de huizen is gebruik gemaakt van de uitgeslepen rots, die de achterkant van het huis of het dak vormt, waardoor het deels ‘grotwoningen’ zijn. We lopen door de leuke straatjes en zijn blij dat het in deze tijd van het jaar zelfs in het weekend niet al te druk is. Zomers zul je hier wel over de hoofden lopen🤨. Men moet buiten op het terras de warme tapas wel snel opeten, want het is vandaag koud. Daar het plaatsje niet erg groot is zijn we snel klaar met de rondwandeling en na bij een uitbater een kopje koffie en thee te hebben genuttigd, begeven we ons naar de caravan. Helaas staat er een koude wind, zodat we niet buiten op ons eigen terrasje gaan zitten😉. Gido steekt wel de BBQ aan, wat gisteravond vanwege de regen helaas niet mogelijk was. Het is soms behelpen geblazen😂.

21 december: regen, regen en nog eens regen. We zitten de dag maar uit met lezen en social media en Karin is alvast met het fotoboek begonnen. De kachel hebben we de hele dag aanstaan, vanwege de kou en het vocht. ’s Nachts gaat de kachel uit, dan is het wel zaak om onder de dekens te blijven! Duimen voor droog weer morgen.

22 december: we staan op met zonneschijn, maar het is wel rond het vriespunt. De plassen op het parkeerterrein zijn bevroren en er ligt een dunne laag verse sneeuw op de toppen van de bergen in de omgeving. De regio wordt niet voor niets Sierra de las Nieves genoemd, wat bergketen van de sneeuw betekent. Dat wordt niet in een hemdje lopen door de stad Ronda vandaag😂. Na het ontbijt stappen we in de auto en parkeren deze vlakbij de kloof waar de stad om bekend staat. Karin is hier in een ver verleden al eens geweest met Esther, maar het aangelegde wandelpad omhoog naar de brug was er toen nog niet, volgens haar. Omdat de zon nog niet hoog genoeg aan de hemel staat, worden er nog geen foto’s van de trekpleister van Ronda gemaakt, maar wandelen we eerst langs de buitenmuren van de stad. De rivier Guadalevin splitst de stad in tweeën en heeft een diepe kloof uitgesneden. Over deze kloof zijn drie bruggen gebouwd, de Puente Arabe, de Puente Viejo en de indrukwekkende 98 meter hoge Puente Nuevo. We wandelen eerst over de eerste twee bruggen.

Via de noordzijde wandelen we de gezellige binnenstad in. We bezoeken de Plaza de Toros uit 1785, waar de oudste arena van Spanje staat. Het museum vertelt over de geschiedenis van het stierenvechten en laat vele kostuums en voorwerpen zien. De arena zelf is een beetje verwaarloosd, maar er wordt hard aan gewerkt. De ruimtes waar de stieren werden gestationeerd en alle voorzorgmaatregelen die er getroffen werden, om niet in één ruimte met de stier te komen, vinden wij heel interessant.

Na de lunch dalen we de kloof af en het licht is nu veel beter om prachtige foto’s te maken. Indrukwekkend om te kijken naar de gebouwen die staan op de hoge rotsen en de brug die beide delen van de stad met elkaar verbindt. Inmiddels is er een hele koude wind uit de bergen gaan waaien en vinden we het niet erg om terug naar de caravan te gaan. Snel de kachel aan en de indrukken nog eens op ons laten inwerken👍.

23 december: ondanks het sombere weer, gaan we toch op pad. We rijden richting het bergdorp Benaojan om een ontspannen wandeling langs de rivier Guadiaro te maken. De route start bij de prachtige grot el Gato. Dit is de zuidelijke uitgang van een groot grottenstelsel, dat over 4000 meter lengte het water vervoert uit het veel hoger gelegen meer van Montejaque. Het water uit het meer verdwijnt in de grond door de noordelijke ingang van dit grottenstelsel, de grot Hundidero. Tijdens onze wandeling langs de rivier begint het harder te regenen, zodat we besluiten eerder te keren dan de bedoeling was. We toeren nog wat met de auto door het mooie berggebied, alvorens we naar de caravan rijden. Helaas is het in heel zuid Spanje erg wisselvallig weer. Volgens meerdere camperaars die we hebben gesproken, hebben ze de afgelopen jaren nog niet zulk koud en regenachtig weer meegemaakt. Maar het zou toch warmer worden, volgens het IPCC en de VN? Morgen verkassen we naar onze camperplek bij een Nederlands gezin op het erf in de buurt van Malaga. Hier blijven we tot en met oud en nieuw. En nu maar duimen voor betere weersomstandigheden🙏.