15 januari: heel fijn dat we elektra hebben, want het was vannacht behoorlijk koud. Dus voordat we uit bed komen eerst de kachel aan! Na een kop thee en koffie op bed, haalt Karin bij de bakker in het dorp vers stokbrood voor de lunch, terwijl Gido ondertussen het ontbijt klaarmaakt. We gaan vandaag een rondwandeling door een kloof maken vanuit het dorp Monachil. Onderweg naar het beginpunt hebben we zicht op de besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada. In een ver verleden heeft Karin de top Mulhacen van 3482 meter hoogte al eens bedwongen. Gido is blij dat een topbeklimming vandaag niet op het programma staat😂! De wandeling voert ons langs de Rio Monachil door een prachtige kloof en we steken de rivier via hangbruggen een paar keer over. De rotswand steekt soms te ver over het pad, waardoor we af en toe op handen en knieën verder moeten. Op andere plaatsen moeten we als volleerde rotsklimmers traverseren langs de rotswand. Karin geniet en Gido doet net alsof op zulke momenten😁.

Nadat we het klauteren in de kloof achter ons hebben gelaten, lopen we gestaag omhoog, waarbij we schitterend uitzicht hebben op de kloof en het prachtige berglandschap. We genieten volop en nemen de tijd om terug te wandelen naar de geparkeerde auto. Wij vinden deze rondwandeling leuker en mooier dan de beroemde Caminito del Rey!

16 januari: ook al zitten we vlakbij Grenada, we slaan de mooie stad over. In de eerste plaats omdat het regent, in de tweede plaats konden we geen entreebewijzen voor het Alhambra krijgen en in de derde plaats hebben we gewoon niet zo veel zin in de drukte😉. We rijden richting het oosten en stoppen onderweg bij Guadix. Het stadje heeft niet echt veel charme, maar een buitenwijk is een toeristische trekpleister. Hier bevinden zich echte grotwoningen en die gaan we bekijken. Wanneer we door de buurt lopen denken we toch echt in een derdewereldland aangekomen te zijn. Wat een armoe en viezigheid overal! Ja er zijn een paar mooie huizen, maar het meeste is achenebbisj ten top. Hier willen we ’s avonds niet meer over straat lopen😱. Maar goed, het uitzicht over het omringende landschap en het stadje maakt veel goed.

Na de lunch in de caravan genuttigd te hebben, rijden we naar de Tabernas woestijn. Hier staan we op camperplaats Pre Pferde, midden in de woestenij vlakbij Tabernas. De reden dat we een camperplaats hebben opgezocht en niet vrij kamperen is vanwege comfort; we hebben elektra nodig voor de elektrische kachel vanwege de koude nachten😁. De BBQ gaat aan we duimen voor goed weer morgen. De bedoeling is om langs een paar spaghettiwestern filmsets te wandelen.

17 januari: na het ontbijt stappen we in de auto en rijden we naar Fort Bravo. In de jaren ’60 werd de Tabernas woestijn vooral bekend door verschillende spaghettiwesterns die er zijn opgenomen door Italiaanse studio’s. Sergio Leone wordt gezien als ‘de vader’ van deze spaghettiwesterns, nadat in 1964 zijn eerste film A Fistful of Dollars uitkwam die geheel was opgenomen in de Tabernas woestijn. Andere klassiekers die in de jaren ’60 werden opgenomen in Tabernas en omgeving zijn onder meer The Good, the Bad and the Ugly, Once Upon A Time In The West en natuurlijk Lawrence of Arabia. In Fort Bravo kun je door een Mexicaans en een een Amerikaans cowboydorp wandelen. Helaas is alles een beetje vervallen, terwijl de website vermeld dat er nog steeds films opgenomen worden🤨. Maar het is best grappig om een kijkje te nemen en om 12.00 worden we getrakteerd op een Spaanstalige westernshow.

Na de lunch maken we een prachtige wandeling door een gedeelte van het schitterende desolate landschap. Karin kan maar niet ophouden met foto’s te maken van alweer een mooi uitzicht😁. Daarbij moeten we oppassen dat we niet te ver op een randje gaan staan, want het gesteente erodeert ter plekke onder je voeten vandaan! Wat een topdag.

18 januari: na het ontbijt verlaten we de prachtige woestijn en rijden we voorbij Almeria naar de kust. We kunnen nog net een geschikt plekje vinden op de immens grote camping los Escuillos. Zonder mover valt het niet altijd mee om in de kleine straatjes op de camping te manoeuvreren😯, maar Gido kan goed met de caravan en auto overweg! We bevinden ons in het NP Cabo de Gata, dat van vulkanische oorsprong is en bekend staat om de grillige rotskust. Na de lunch stappen we op de fietsen en rijden we naar het strand. Een deel van de kustlijn bestaat uit prachtig geërodeerde rotsen. We genieten wederom volop van de natuur!

Na de fotosessie fietsen we verder naar het kustdorpje Isleta del Moro. Wind tegen en een vals plat: toch maar elektrische fietsen aanschaffen? Het is bij het strand gezellig druk met campers, maar overnachten in het NP mag nergens. Waar ze dan gaan slapen is de vraag, want de camping is vol. Tja, niet ons probleem. Na een rondje door het dorpje en bewonderend naar albatrossen gekeken te hebben hoe zij duikvluchten in het zeewater maken, fietsen we terug naar de camping. De dreigende lucht geeft een paar spatten, dus we zijn in de caravan gaan zitten. De camping heeft een restaurant, waar we vanavond gebruik van maken. Als toetje neemt Gido een groot glas Irisch coffee en Karin een bel met Amaretto!

19 januari: ondanks de volle camping is het vannacht stil geweest en worden we pas tegen 9.00 wakker. We gaan vandaag vanaf de camping een wandeling over het kustpad maken naar San Jose. Helaas voor Karin is het niet een uitdagend pad, maar een brede onverharde weg. We lopen door vulkanisch gebied, wat goed te zien is aan de basaltformaties. Niet zo duidelijk als op IJsland, maar toch herkenbaar. De kustlijn is prachtig grillig en door het gemakkelijke pad maken we snel kilometers. Op het eindpunt van onze tocht lunchen we en lopen daarna dezelfde weg weer terug. Inmiddels is eindelijk de zon gaan schijnen en kunnen we bij het strand nog even relaxen. De zee is te wild om een bad te nemen, dus terug op de camping wordt het een douche. Gido is benieuwd wat de reisleidster voor morgen in petto heeft🤗.

20 januari: de reis gaat verder naar het noorden via een mooie kustweg, die op een gegeven moment zelfs een echte bergweg wordt. Onderweg kunnen we een aantal keren stoppen en worden we getrakteerd op fraaie uitzichten. In het dorp Agua Amarga willen we een kop koffie en thee op een terrasje aan het strand scoren, maar helaas is alles nog in winterslaap. Mochten we ooit weer terug zijn in deze regio, dan is dit wel een plek waar we een aantal dagen kunnen verblijven; mooi strand en een pittoresk dorpje.

De lunchstop is bij het plaatsje Macenas, waar een heleboel campers direct aan het strand staan. Overnachten is verboden, maar kennelijk wordt er niet streng gehandhaafd. De zee is woest en we kunnen er bijna geen genoeg van krijgen om naar de kracht van de brekende golven te kijken. Na deze mooie onderbreking van de reis rijden we door naar het strand van Vera. Hier gaan we vrij staan op een enorme parkeerplaats, waar meer dan 100 campers staan. Wij zijn de enige met een caravan en er wordt soms verbaasd gekeken naar ons😁. Helaas is ook hier de zee te onstuimig voor een bad.