23 juli: zoals gezegd rijden we vandaag naar de grensstad Narva. Voordat we aan deze reis naar de Baltische staten begonnen, hadden we het plan om hier de grens met Rusland over te steken (dat moet te voet!), om het prachtige Sint Petersburg te gaan bezoeken. Het kan nog steeds, maar de vele drone aanvallen op die stad en de onzekerheid of de grens open zal blijven, hebben ons doen besluiten om het niet te doen. Wellicht dat we er ooit nog naartoe zullen gaan🙏.

Aangezien we 50 km over dezelfde weg terug zullen moeten rijden als we Narva bekeken hebben, parkeren we onderweg de caravan in het plaatsje Johvi bij een begraafplaats. Dat scheelt een hoop gezeul. De toeristische trekpleister bij de grensrivier is de Hermansburcht uit de 13e eeuw, met aan de overzijde het fort Ivangorod. Twee imposante bouwwerken die nog geheel intact zijn. Over de rivier tussen de beide landen ligt de Vriendschapsbrug, wat heden ten dage helaas niet meer zo vanzelfsprekend is😯. We lopen een rondje langs de rivier en de Hermansburcht. Karin is bloedchagrijnig, want haar fototoestel geeft een foutmelding en kan niet meer geopend worden😱. En Karin die geen foto’s kan maken, die wil je liever niet ontmoeten. De IPhone doet zijn best, maar geeft niet de kwaliteit zoals haar camera. Gido loopt terug naar de auto en haalt de kleine drone op, zodat we toch nog een paar mooie drone foto’s en een filmpje kunnen maken. De grote drone zullen we maar niet de lucht in sturen😉.

Ondanks dat Karin nog steeds niet in haar hum is, besluiten we op een terrasje met uitzicht op de rivier te lunchen. Gido haalt de laptop en het fototoestel op, om te kijken of we op internet iets kunnen vinden wat mogelijk de camera weer laat werken. Karin probeert nog maar eens met harde hand de zoomlens een stukje in te drukken terwijl ze op de aan/uitknop drukt en jawel hoor, de camera gaat aan! Meteen keert de lach terug op haar gezicht en maakt zij nog een paar foto’s van de twee bouwwerken bij de rivier. Of het echt verschil uitmaakt? Zeg het maar😉.

We rijden terug en koppelen de caravan aan. Er is bij de begraafplaats een drinkwaterkraan, zodat we voldoende water hebben om een paar dagen vrij te kunnen staan. Net ten zuiden van Johvi ligt een groot merengebied, waar we op een parkeerplaats vlakbij het meertje Nomejarv ons kampement maken. Helemaal tot aan het meer rijden gaat helaas niet, hier is wel een tentjes RMK plek. Tegen de avond komen er nog een paar lokale Esten, die aan het meer gaan BBQ’en. Wij steken de BBQ ook aan, maar dan lekker voor de caravan😁. Terwijl Gido naar Ajax kijkt, loopt Karin naar het meer voor een gesprekje met een Duitse vrouw in een tentje en om de mooie zonsondergang te fotograferen, helemaal gelukkig dat ze haar camera weer kan gebruiken😁.

24 juli: we starten de dag met een rondje zwemmen in het toch wat koude water van het meer. Gekleed in een lange broek en DEET op de armen, gaan we vanmorgen een rondwandeling maken langs negen meertjes in dit gebied. Over met name kleine bospaadjes worden we met behulp van geel-witte markeringen langs idyllische plekjes geleid. Onderweg doen we ons tegoed aan bosbessen en kleine bosaardbeien. Hel af en toe vindt Gido zelfs een framboos😊. Na 14 km zijn we terug bij de caravan en de enkel van Karin heeft er meer dan genoeg van😧. Toch heeft Karin de pijn er voor over, want op de fiets komen we niet op zulke stille plekken. De voeten omhoog en verzorgd worden door Gido: het kan slechter😉. Nadat we beiden zijn bijgekomen, spoelen we het zweet van ons lichaam af, door opnieuw het meer in te duiken. Helaas zorgen de vele dazen ervoor dat we ’s avonds binnen eten, maar Gido heeft natuurlijk wel gewoon de BBQ aangestoken.

25 juli: voordat we op weg gaan, eerst even een rondje in het meer zwemmen. We kunnen er maar geen genoeg van krijgen, wat een zaligheid! We moeten wel een visser in zijn roeibootje in de gaten houden, want hij heeft een hele lange werplijn😉. Na het ontbijt rijden we naar het kloostercomplex Kuremäe, dat de enige actieve orthodoxe vrouwenklooster in Estland is. Het complex met ongeveer honderd nonnen en novice, is gesticht in 1892 en valt direct onder de jurisdictie van de Moskouse Patriarch van de Russisch-Orthodoxe Kerk. De kerk is van binnen heel mooi, maar er mogen helaas geen foto’s gemaakt worden. We wandelen over het terrein, waar de nonnen druk in de weer zijn met het onderhouden van de mooie bloemperken en het schoonvegen van de straatjes. Iets buiten het complex is een waterbron, die helende eigenschappen heeft volgens de bevolking. Mensen komen hier naartoe, net zoals in Lourdes, om te baden (afgeschermd door een hutje) in het stroompje water. Karin heeft zich niet gewassen, maar wel een slok genomen. Wie weet helpt het😁.

Na dit bezoek rijden we naar de noordzijde van het ruim 2600 vierkante kilometers grote Peipsi meer; dat is immens! Daar waar het meer uitstroomt in de grensrivier Narva bij het gehucht Vasknarva, kijken we of we nog Russen aan de overzijde wacht zien lopen. Niets van dat alles, de omgeving is prachtig en alles ziet er rustig uit. Toch laten we de drone maar in de auto, voor de zekerheid🤨.

Een tiental kilometer verderop parkeren we de caravan op RMK site Karjamaa. Voor zo’n mooie “camping” achter de duinen, betaal je aan de Middellandse Zee een fortuin, terwijl wij hier weer helemaal gratis staan! Oke, er zijn verder geen faciliteiten, maar Estland is een geweldig land om vrij te kamperen👍. Na de lunch pakken we de tuinstoelen en gaan we op het bijna lege strand zitten. Het meer heeft golven alsof het een zee is, maar is tot ver in het meer erg ondiep. De rest van de middag en avond relaxen we en genieten we van alweer een prachtige plek in de Baltische staten!

26 juli: na een bad in het meer en de huiskapper voor Gido, rijden we verder naar de westzijde van het meer. Bij een tankstation slaan we drinkwater in en in het dorp Mustvee gaan we in het haventje op een terrasje zitten en bestellen we koffie/thee met gebak. Op de parkeerplaats komen we in gesprek met een Nederlands echtpaar, die net als wij aan het reizen zijn. Ook zij gaan zuidwaarts, maar denken nog minder lang in de Baltische staten te zijn dan wij. Zij houden erg van steden en niet zo van de natuur en tja, interessante steden vind je hier niet zo veel🤔. We nemen afscheid en gaan boodschappen doen in het dorp. Onze volgende stop op de route is het dorp Kallaste. Hier zouden mooie rode zandkliffen te zien zijn, maar dat valt erg tegen. Niettemin is het een leuke wandeling door het dorp, waar mooie nieuwe en oude huizen staan en komen we langs een Russisch-orthodoxe begraafplaats. In deze regio is ongeveer 95% van de bevolking Russisch. Ze zijn afstammelingen van Russische religieuze ballingen die aan het einde van de 17e eeuw de vervolging ontvluchtten, nadat ze de liturgische hervormingen van patriarch Nikon hadden afgewezen.

Gido maakt in de caravan onze lunch klaar, zodat we de reis voort kunnen zetten met een volle maag. We stoppen bij het kasteel van Alatskivi. Het kasteel werd oorspronkelijk in de 17e eeuw gebouwd, maar werd tussen 1880 en 1885 herbouwd door baron Arved von Nolcken, geïnspireerd door het Balmoral Castle in Schotland🤔. We wandelen door het park terug naar de combinatie, wanneer Karin plots een kreet slaakt. Zij stapt namelijk bijna op een ringslang😮.

Onze laatste stop voor vandaag is de vrije kampeerplek aan het water in het dorpje Kolkja, wat bekend staat om de uienteelt. We zijn hier al vroeg, maar dat is lekker, want de zon breekt net door de bewolking. Terwijl Gido de dronefilmpjes aan het bewerken is, rijdt er een Nederlandse camper het terrein op en jawel hoor, het zijn de Nederlanders die we vanmorgen gesproken hebben. Ook zij willen hier vannacht staan; wat een toeval he? We praten wat en besluiten om gezamenlijk bij het enige restaurantje in het dorp een beroemd uiengerecht te gaan eten, de uientaart. In het restaurant staat er op iedere tafel een Russische waterkoker, de samovar genaamd. Dit is een ketel met een kraantje, die op een houtskool-, petroleum- of elektrisch vuur wordt geplaatst om thee te zetten.

Als we naast de uientaart, meer een soort bapao, ook een visgerecht hebben verorberd, lopen we terug naar de parkeerplaats. Er is enige consternatie, want de dronken eigenaar van het busje naast ons heeft zijn sleutels in het busje laten liggen en de deur dichtgegooid. Hij kan er niet meer in, wat op zich goed is, omdat hij toch niet meer kan rijden😯. Met behulp van een steen probeert hij een raam in te slaan, maar dat lukt niet. Het hele dorp lijkt uit te lopen, want er komen mannen met gereedschap, zoals die men altijd in films gebruikt om in te breken. Na meer dan drie uur ploeteren hebben ze uiteindelijk toch de deur weten te openen. Aangezien de dronkaard nog niet sober is, rijdt iemand hem naar huis en keert de rust terug op de overnachtingsplek.

27 juli: het regent, maar badderen in het meer kan altijd. Wanneer het in de loop van de ochtend droog wordt, stappen we op de fiets en rijden we een deel van de “uienroute”. Dit traject door een aantal dorpjes wordt zo genoemd vanwege de uienteelt in deze regio en er zouden allemaal kraampjes met uien langs de kant van de weg staan. Nou dat valt tegen, maar we weten bij een oud vrouwtje weliswaar geen uien, maar bessen te kopen😁. Na de lunch rijden we naar de stad Tartu. We stoppen bij het Estse Nationaal Museum, dat een immens groot gebouw is, ontworpen als een landingsbaan. Gido laat de drone om, zodat het beter in beeld komt. In 1940 werden 100 hectare gevorderd van het landgoed Raadi, om een militaire Sovjet-vliegbasis te creëren. De luchthaven werd een grote Sovjet bommenwerperbasis gedurende vijftig jaar. De geheimhouding van het vliegveld zorgde ervoor dat buitenlanders de stad Tartu niet mochten bezoeken. Tientallen bommenwerpers waren hier gestationeerd, waardoor het het grootste Baltische vliegveld was. Het is op maandag gesloten, zodat we niet hoeven na te denken om er toch maar binnen te gaan. We parkeren de caravan op een groot parkeerterrein net buiten het centrum, want een camping is er helaas niet. Hier staan meerdere campers en zelfs een caravan, wat een veilig gevoel geeft. Niet dat we enig moment ons onveilig hebben gevoeld in de Baltische staten! Echt idyllisch is het niet, maar het voldoet aan de wens om de stad morgen te gaan bezoeken.

28 juli: ook al is het een parkeerplaats, weliswaar bij een geweldig park met legio sportmogelijkheden en de rivier, we hebben prima geslapen👍. Na het ontbijt stappen we op de fiets en rijden we naar het oude centrum. Tartu is niet echt groot, dus we parkeren de fietsen bij het stadhuisplein en doen te voet een ronde door het stille stadcentrum. De St. John’s kerk staat bekend om zijn unieke collectie van ongeveer 1000 terracotta figuren, overblijfselen van een originele set van 2.000. Het is niet het terracotta leger in China, maar toch wel bijzonder. Tartu is een universiteitsstad en die zijn gevestigd in mooie historische gebouwen. Op de Toomemägi heuvel in het park staat de ruïne van de 13e eeuwse Dorpat kathedraal.

We stappen nadat we een kop koffie en thee op een zonovergoten terrasje genuttigd hebben, weer op de fiets en rijden langs de rivier naar de prachtig aangelegde én onderhouden botanische tuin. Gelukkig houden wij beiden van bloemen en bomen, zodat we op ons gemak genieten. Karin leeft zich uit in het maken van close-up opnames van verschillende bloemen.

Terug bij de caravan koppelen we deze aan en rijden we naar de bekende supermarkt om boodschappen in te slaan. Onze vrije kampeerplek ligt 70 km westwaarts aan het 280 vierkante kilometer grote meer Vörtsjärv, dat gevoed wordt door 18 rivieren. Het is een geliefde kitesurf spot, zodat het druk is op de parkeerplaats bij de kleine haven. We weten toch een mooi plekje te vinden en genieten uit de wind van de zon achter de caravan. Als de kitesurfers weg zijn, is het heerlijk rustig op de parkeerplaats.

29 juli: voordat we vertrekken baden we eerst nog in de snel stromende rivier en tappen we drinkwater voor de komende twee dagen. We rijden verder westwaarts via het vissersdorpje Valma naar het plaatsje Viljandi, dat mooi hoog boven het gelijknamige meer ligt. Hier bezoeken we de resten van de ooit zo machtige middeleeuwse burcht, gebouwd door de Livonische Orde in 1224. Veel staat er niet meer overeind, maar al wandelend over de site krijg we toch een goede indruk van hoe groot deze burcht ooit geweest is. De tekening draagt daar ook aan bij😉. Gido laat de drone op, zodat het beeld compleet is.

We wandelen verder naar het oude centrum, waar weer mooie houten huizen staan in straatjes met keien. Terug bij de caravan lunchen we en rijden daarna door naar een RMK kampeerplek, vlakbij het meertje Sinialliku. Nadat we de caravan geïnstalleerd hebben en even bijgekomen zijn, wandelen we naar het strandje toe en zwemmen we in het heerlijk koele water. Gido steekt tegen de avond de BBQ aan en behalve vier tentjes, waarvan we de eigenaren nog niet gezien hebben, is er hier helemaal niemand te bekennen. Zalig! Tegen 20.00 arriveren de jonge eigenaren van de tentjes op de fiets. Ze maken nog een kampvuurtje tot in de late uurtjes, maar doen dit in alle stilte👌.