14 augustus: we rijden Litouwen binnen en laten Letland achter ons. Grote verschillen tussen Estland en Letland zijn er niet in onze ogen. We hebben wederom genoten van de bosrijke omgeving en alle meertjes en de stilte. Ook in Letland heb je genoeg mogelijkheden vrij te staan op plekken met vaak een wc (lees gat in de grond met een hutje eroverheen) en een picknicktafel. In Letland is er meer landbouw en veeteelt, maar ja er leven ook meer mensen in Letland (2,2 miljoen) dan in Estland (1,3 miljoen). Het land heeft beduidend slechtere wegen (wat hebben we een stof gehapt op de gravelwegen) en de staat van veel huizen is slechter. In Nederland zouden de mensen er niet in willen wonen, ook al is het gratis😯. Langs de hele oostgrens van de Baltische staten leven nog volkeren met hun eigen taal en tradities, alsmede veel Russen. Enige vijandigheid hebben wij niet opgemerkt. Ook in Letland was het zeer relaxed en we verwachten dat het in Litouwen niet anders zal zijn. We gaan het meemaken!

Nadat we gezwommen hebben gaat de reis verder zuidwaarts en steken we bijna ongemerkt de grens met Litouwen over. Een paar kilometer na de grens worden we echter door de grenspolitie gemaand te stoppen. Of we nog mensen in onze caravan hebben zitten is de vraag🤨? Veel moeite om ons ontkennende antwoord te checken doen ze niet, we mogen doorrijden. We stoppen in het plaatsje Rokiskis om boodschappen en drinkwater in te slaan. Daarna parkeren we onze combinatie in de buurt van het Rokiskio landhuis. Het landgoed heeft een rijk adellijk verleden en tegenwoordig huisvest het een kunstmuseum. De gebouwen zijn mooi gerestaureerd en op dit moment wordt er van alles opgebouwd voor een evenement op het terrein.

Wanneer we het centrum binnenlopen, zien we waarom er zoveel reuring is. De start van een autorally is aanstaande. Gido is helemaal in zijn nopjes, want er is veel lawaai van draaiende motoren en er zijn mooie auto’s te bekijken. We besluiten de start hier af te wachten, we hebben toch geen echte dagplanning. Vlakbij de start staat een kathedraal in een opvallende bouwstijl. Wanneer de eerste auto’s vertrokken zijn om over de vele gravelwegen te gaan racen, gaan wij ook weer op weg, maar dan gelukkig over asfalt. Niet dat die wegen zoveel beter zijn, maar het stoft in ieder geval niet😁. Bij het gehucht Salos parkeren we de caravan op een heuvel bij het Dviragis meer. Vanaf de parkeerplaats hebben we mooi uitzicht en het water is weer heerlijk verkoelend en bijzonder helder. Gedurende de late middag en vroege avond komen er nog enkele bewoners een duik nemen, maar tegen etenstijd zijn we weer alleen👍.

15 augustus: onze nachtrust wordt verstoord door een visser die om 05.45 zijn auto met aanhanger naast ons parkeert, nadat hij zijn rubberbootje te water heeft gelaten. Nou ja, even plassen en de ogen weer dicht en verder slapen. Na het zwemmen en het ontbijt, wandelen we naar het landhuis van Salos, dat er nog redelijk bijstaat. Het landhuis was in bezit van dezelfde adellijke families als in Rokiskio en ook hier werd tijdens de 1e en 2e wereldoorlog het leger gehuisvest. Nu fungeert het als cultureel centrum, in the middle of nowhere🤔.

We koppelen de caravan aan op deze hete dag en rijden naar het smalspoor treinstationnetje van de wintersportplaats van Litouwen, Anyksciai. De bedoeling is om een ritje te gaan maken met de stoomlocomotief door het heuvelachtige landschap, maar alleen de diesel rijdt vandaag en morgen😞. We besluiten om niet op de houten bankjes gezeten mee te gaan vanmiddag en rijden naar het grote meer Rubikiu. Hier zoeken we een mooie vrije overnachtingsplek aan het water, maar het is vandaag niet normaal zo druk met Litouwers die alle plekjes bezet hebben. We hebben echt in maanden niet zoveel mensen bij elkaar gezien. Op een kampeerterrein vinden we nog wel een plekje, al is het lastig om op het heuvelachtige terrein de caravan waterpas te zetten. Vanwege alle gravelwegen ligt de caravan onder ons bed vol met stof. Met voldoende water maken we de caravan weer “stofvrij”, voor zolang het duurt😉. Van het harde werken in de hitte breekt ons het zweet uit, dat we met een duik in het heerlijke meer snel van ons afspoelen daarna is het goed rusten in de schaduw, onder de luifel.

16 augustus: en op naar het volgende mooie meer😊. En nee, ons verveelt het totaal niet! Na onze ochtendrituelen rijden we naar het meer Alausas, waar we op camping Sudeikiai gaan staan. We konden de wc nog niet legen en dat is heel erg hard nodig, vandaar dat we geen vrije kampeerplek hebben opgezocht. ’s Middags stappen we op de fiets en maken we een rondje om het meer. Hierbij komen we via gravelwegen langs joekels van mooie huizen, vele met uitzicht op het meer. Prachtig wonen hoor👍. Er is nog een Duitse camper gearriveerd op de lege camping, die de wasmachine bezet houdt. Tja eigen schuld. Hadden we voordat we op de fiets stapten maar alvast de was aangezet, dan had Karin deze bij terugkomst kunnen ophangen. Eigenlijk was Karin niet van plan te wassen vanwege het sombere weer, maar aangezien een was draaien gratis is, dacht ze toch een klein wasje te doen voor het avondeten. Komt vast goed😊. Na het avondeten gaan we op bed naar sport kijken en zien we de estafette ploegen medailles behalen op het EK atletiek👍.

17 augustus: vanmorgen zwemmen we niet zo heel lang, want het water is koud😞. Karin warmt zich op door een hete douche te nemen en haar haren te wassen. Daar was ze naar eigen zeggen aan toe. We verlaten de stille camping en rijden verder oostwaarts richting de grens met Wit Rusland, naar het plaatsje Salakas. Aan het gelijknamige meer parkeren we de caravan op een soort RMK plek. Omdat wij graag zoveel mogelijk zon op het zonnepaneel willen hebben, plaatsen we de caravan op het asfalt en niet in het bos, waar vuurplaatsen en overdekte zitplaatsen gemaakt zijn. Na de lunch stappen we op de fiets en gaan we een Komoot-route van ruim 40 km door het regionale park Grazute maken. Onderweg komen we langs een oude Joodse begraafplaats, die kennelijk niet meer onderhouden wordt. Eind augustus 1941 werden de meer dan 150 Joodse inwoners van Salakas vermoord in het bos. Of ze ook hier op de begraafplaats liggen weten we niet, er wordt niets over vermeld.

We fietsen het merendeel op de bekende fietspaden door prachtig bos, dat houdt dus in wasbord gravelwegen en zanderige bospaden😉. Maar het geeft niet want de natuur is schitterend. Vermoeiend is het wel, want er zitten behoorlijk steile klimmetjes in, maar we hebben gelukkig de ondersteuning en die is regelmatig nodig! Onze vrienden Simon en Esther doen het volledig op eigen kracht op dit moment in Bretagne👌. We genieten van het crossen door de bossen en verbazen ons over de mooie afgelegen huizen die we tegenkomen in de bossen. Terug bij de caravan spoelen we het stof en het zweet van ons af in het koude water van het mooie meer. Tegen de avond krijgen we Oostenrijkse buren in een camper, maar Karin weet ze te overtuigen om in het bos te gaan staan; dat is toch veel idyllischer😁? Na zonsondergang begint het te regenen en de voorspelling voor morgen is dat het niet zal stoppen met regenen.

18 augustus: bij het wakker worden tikt de regen inderdaad op het dak van de caravan. Karin stuurt haar jarige zusje Wilma een felicitatie; bellen doen ze wel wanneer Wilma klaar is met haar werk. Aangezien het regent en het best fris is, slaan we het zwemmen vandaag over. We gaan deze regendag uitzitten in de caravan en vermaken ons met onder andere het blog schrijven. Karin werkt verder aan haar fotoboek en we lezen wat. Tussendoor halen we af en toe een frisse neus door even bij het meer te kijken. Na de lunch ruimen we alles op en rijden we naar het dorpje Palušė in het Nationaal Park Aukstaitija. Dit is het eerste nationale park van het land (1974) en heeft een oppervlakte van ruim 400 vierkante kilometer. Tweederde van het gebied bestaat uit bossen, voornamelijk pijnbossen, sommige ouder dan 200 jaar. Her en der tussen die bossen liggen maar liefst 126 helderblauwe meren die met elkaar verbonden zijn door rivieren en smalle stroompjes. Een walhalla voor kanoërs, want overal zijn uitstapplaatsen met kampeerterreinen gemaakt. Helaas regent het tot in de avond, dus we gaan op pad om een eettentje te scoren. Helaas zijn de twee mogelijkheden in het dorp gesloten, terwijl de zomer nog niet ten einde is😯. Dan maar wat snacken in de caravan in plaats van een diner. Tegen zonsondergang weet Karin toch een mooie foto als afsluiting van deze saaie dag te maken.

19 augustus: we staan op in de hoop de zon te zien, maar helaas is het nog bewolkt. Ondanks de lichte regen stappen we op de fiets om een mooie rondtocht door dit grote merengebied te maken. We fietsen over met name zanderige bospaden en gravelwegen en komen langs verschillende leuke bezienswaardigheden, zoals de oude watermolen bij Ginucai, het bijenmuseum in Stripeikiai, dat we een bezoekje waard vinden, en het leuke blauwe kerkje van Valsnoriske.

De fietstocht voert langs prachtige houten huizen en oude boerderijen, door dicht bos en langs vele meren en met iets meer dan 50 km op de teller zijn we terug in Palušė, waar Karin het kerkje met vrijstaande klokkentoren nog op de foto zet. De kerk van Palušė, gebouwd in 1750, wordt beschouwd als een van de oudste nog bestaande houten kerken in Litouwen. De kerk is opgetrokken uit hout en werd gebouwd zonder spijkers te gebruiken. Een beetje zoals de staafkerken die we in Noorwegen hebben gezien. Gelukkig schijnt de zon, zodat we na een verkwikkend bad in het meer, onderuit kunnen bij de caravan en nagenieten van wederom een schitterende dag😁. Onze rust wordt gruwelijk verstoord door enkele F16’s en een Saab Figgen, die een paar keer over komen vliegen. Wat een enorm lawaai maken die dingen! We hebben niets op het nieuws gelezen en ook geen alarm melding op de telefoon gekregen, dus zal wel een oefening zijn. We krijgen nog Tsjechische en Franse buren op de parkeerplaats, maar ze maken geen lawaai👍.

20 augustus: het begint vannacht te regenen en niet zo’n klein beetje ook. We wachten tot 10.00 op beter weer, maar helaas😞. Daarbij komt dat het parkeerterrein in orde gemaakt wordt voor een festiviteit morgen, dus ze hebben liever dat we vertrekken. In de regen breken we op en rijden we zuidwaarts voorbij Vilnius. De rit duurt best lang vanwege alle wegwerkzaamheden op de A14 en de drukte op de ring rond Vilnius is voor ons weer even wennen. Wat een verkeer! Tijdens onze reis door Litouwen hebben we bijna niemand op de weg gezien en nu barst het van het auto’s. We weten nu zeker dat we morgen met de trein vanaf onze camping naar de stad gaan en niet met de auto😁. We laten de stad links liggen en rijden nog 20 minuten verder naar camping de Harmonie. Jawel, gerund door een Litouwse vrouw, die 30 jaar getrouwd is geweest met een Nederlander. We staan bij haar in de enorme tuin. Morgen rijden we 4 km verderop naar het treinstation en laten ons gerieflijk in de stad afzetten. We moeten wel vroeg opstaan, want de trein vertrekt om 9.06😯.