18 juni: de wind is gaan liggen en de zon schijnt, dus hop het water in! Het is fijn om weer te kunnen zwemmen in een helder meer. Na het ontbijt rijden we noordwaarts richting kaap Kolka. Hier ontmoeten de Baltische zee en de golf van Riga elkaar. Schijnt mooi te zijn😊. Onderweg stoppen we eerst bij het verlaten dorp Irbene, dat vroeger niet op kaarten vermeld stond en volledig afgesloten van de buitenwereld was voor militairen en hun gezinnen. Hier bevond zich een geheime militaire Sovjetbasis uit de Koude Oorlog. De installatie, codenaam Zvezda (Ster), werd in de jaren zestig gebouwd om NATO-communicatie en satelliet berichten af te luisteren. Na de onafhankelijkheid van Letland in 1991 en het vertrek van het Sovjetleger in 1994, werd de locatie overgedragen aan de Letse Academie van Wetenschappen. De diametraal 32 meter volledig stuurbare parabolische antenne voor het centimeter-golfgebied (RT-32) is de grootste radiotelescoop in Noord-Europa en de op zeven na grootste van de wereld. Gido maakt een paar opnames met de drone van dit gebied.

We vervolgen onze weg en slaan af naar het plaatsje Dundaga, waar het gelijknamige kasteel staat. Dit kasteel werd eind 13e eeuw gebouwd door het Aartsbisdom Riga en is het grootste kasteel in Noord-Koerland. Het gebouw combineert middeleeuwse vestingkenmerken met latere toevoegingen, zoals een toren en loggia’s, en heeft geen dominante architectonische stijl door de talrijke verbouwingen. Daarnaast is het gebouw klaar voor een grondige renovatie. We besluiten om na een rondje om het gebouw, deze niet van binnen te bezoeken.

We rijden dezelfde weg terug naar een parkeerplaats, waar we gaan lunchen. Na de lunch wandelen we naar een kleine waterval, verborgen diep in het bos. Het gaat gelukkig al veel beter met de enkel van Karin, dus gewapend met de stok en de brace om haar enkel levert het geen problemen op👍.

Na deze korte onderbreking komen we uiteindelijk aan bij een parkeerplaats vlak aan zee, waar we de caravan installeren. Omdat de korte boswandeling wel goed ging, lopen we over het strand met hard zand naar kaap Kolka. Aangezien het rustig weer is op zee, zien we vandaag geen grote kleurverschillen tussen beide wateren😞. De zwanen in de golf van Riga laten zien dat het water weinig zout bevat, net zoals de Oostzee trouwens. Het is een heerlijke avond en ’s avonds krijgen we nog visite van een hert. Wat een zalige plek hebben we weer gevonden!

19 juni: na de thee en koffie op bed lopen we de zee in om te gaan zwemmen. Maar het water is koud en lang ondiep, dus het blijft bij badderen. Aangezien het een lekker plekje is en het mooi weer wordt, blijven we een dag langer. Karin heeft voor vanochtend een korte fietsroute uitgestippeld door het Nationaal Park Sliteres en we beginnen bij de kaap. Gido laat de drone op, zodat de kaap mooi in beeld komt. Aangezien hij de drone niet op het zand wil laten landen, plukt Karin de drone uit de lucht. Dat gaat niet helemaal goed en de propeller snijdt een stukje huid van een topje van haar vinger af😱. Dat bloed natuurlijk als een barend rund, dus zakdoek eromheen en snel terug naar de caravan. Daar verbindt zij het met behulp van Gido, die daarna even moet bijkomen. Bloed is niet zijn dingetje😂. Met een professioneel stompverbandje denkt Karin na ruim een half uur weer te kunnen fietsen, dus we gaan op pad. We fietsen door het gehucht Kolka, waar twee leuke kerkjes staan. Een paar kilometer verderop moeten we van Karin een bospad in fietsen. Het eerste deel gaat nog wel redelijk, maar het pad wordt al snel onduidelijker en heel erg zanderig. Op een gegeven moment houdt de zanderige ondergrond op en staan we tot halverwege de kuiten in een veengebied😯. Omkeren is geen optie, dus ploeteren we voort, totdat we na 11 km dwars door enkelhoog struikgewas en zeiknat veengebied weer op een weg uitkomen. Moe van de barre omstandigheden kiezen we ervoor niet over het strand terug te fietsen, maar nemen we de asfaltweg terug naar de caravan. Het volgende bospad dat Karin wil inrijden laat Gido aan zich voorbijgaan!

Na een welverdiende lunch met gebakken eieren en spek, installeren we ons met ligstoelen bij het strand. Karin heeft na een tijdje genoeg van het lezen en loopt de zee in. Zwemmen is niet aan de orde vanwege de ondiepte, maar het verkoelt wel lekker. Tegen half vijf pakken we alles weer op en zitten we in de schaduw bij de caravan. Inmiddels hebben we Nederlandse buren gekregen, die al in Estland zijn geweest. Zij menen dat dat land nog mooier is dan Letland. We gaan het zien😉.Tegen 22.30 lopen we naar het strand om van de ondergaande zon te genieten. Romantiek ten top.

20 juni: het belooft een warme en zonnige dag te worden, dus perfect om de was eindelijk eens te doen! Hiervoor rijden we naar camping Abragciems gelegen aan de golf van Riga. Op Park4Night staan foto’s van campers direct aan zee, maar helaas moet de caravan op een zijveldje staan😤. Desondanks besluiten we hier te blijven en de rest van de dag te besteden aan het schoonmaken van de caravan en te relaxen in de schaduw. Het zeewater ziet er niet aantrekkelijk uit en het is weer een paar honderd meter door zeer laag water lopen, dus van zwemmen komt niks. Gedurende de dag wordt het steeds drukker op de camping, met name mensen die een huisje hebben geboekt of dagjesmensen die op het strand gaan liggen. ’s Avonds kijken we natuurlijk naar de klinkende overwinning van Nederland op Zweden (5-1)👍. Onze Litouwse buren hebben visite en Karin is het om 01.00 zat dat ze nog steeds hard aan het kletsen zijn. Ze verontschuldigen zich en het is gelijk stil. Was ze maar eerder om stilte gaan vragen🤔.

21 juni: na de rest van de nacht goed geslapen te hebben en een verfrissende douche na een klamme nacht, vertrekken we naar een vrije kampeerplek in het Nationaal Park Kemeri. De belangrijkste trekpleister is het grote Kemeri veen (Lielais Ķemeru tīrelis). Dit is een hoogveenmoeras met zwavelhoudend mineraalwater dat diep onder het oppervlak van het moeras wordt gevormd en aan de oppervlakte verschijnt in meer dan 30 open bronnen in de omgeving van Kemeri. Maar voordat we daar aankomen, bezoeken we onderweg de middeleeuwse burchthoeve Slokenbeka. Hier bezoekt Gido het gratis wegenbouwmuseum, terwijl Karin de schaduw onder een boom opzoekt.

Na de lunch rijden we verder naar Kemeri en parkeren we de caravan op een grote parkeerplaats in het bos, waar we voor 10 euro mogen overnachten. Het is inmiddels bloedheet geworden en nergens is schaduw te vinden op het open terrein. Ach, de accu, gekoppeld aan het zonnepaneel, komt zo wel vol😉. De Duitsers met hun kleine caravan die we in Kuldiga hebben ontmoet, zijn hier ook gearriveerd. De waterpomp van de caravan doet het nog steeds niet en dat laten ze zo totdat ze weer thuis zijn. We trekken de wandelschoenen aan en gaan een rondje van 4 kilometer wandelen grootdeels over een vlonderpad door het mooie veengebied. Natuurlijk spot Karin onderweg zonnedauw en orchideeën. Een uitkijktoren geeft schitterend uitzicht over het immense gebied. Terug bij de caravan is het eerste wat Karin doet de brace af en voet omhoog. Ze heeft geen pijn maar de enkel is doodmoe van de wandeling. Afwachten wat de reactie zal zijn🤨. We kunnen gelukkig achter de caravan in de schaduw een spelletje doen en daarna BBQ’en. Het was een mooie invulling van deze warme dag.

22 juni: als Karin om 03.30 naar buiten gaat om te plassen, staan er enkele auto’s op de parkeerplaats zonder mensen erin. Nu is het de hele nacht vrij licht, maar om ’s nachts te gaan wandelen? Rare mensen die Letten😉

Na buiten gedoucht en ontbeten te hebben, vertrekken we naar het zuiden. Ons einddoel voor vandaag is camping Rundale, vlakbij het gelijknamige paleis, dat een beetje op Versailles lijkt. Onderweg bekijken we eerst nog het grote barokke paleis Jelgava. Het paleis verrees op de locatie van een middeleeuws kasteel van de Lijflandse Orde (1266). Het diende als residentie voor de hertogen van Koerland en Semgallen en heeft diverse branden en oorlogsschade (o.a. Tweede Wereldoorlog) doorstaan. Tegenwoordig huisvest het de Letse landbouwuniversiteit. Daar het zomervakantie is, kunnen we niet binnen een kijkje nemen. Maar de grandeur straalt er ook aan de buitenkant vanaf.

Na deze korte stop rijden we door naar de camping. Karin stopt direct het beddengoed in de wasmachine, zodat dit ook weer fris ruikt na drie weken reizen😁. Na de lunch stappen we op de fiets naar burcht Bauska. Dit kasteelcomplex bestaat uit twee verschillende delen. De middeleeuwse burchtruïne van de Lijflandse Orde, gebouwd tussen 1443 en 1456, en het daarnaast liggende kasteel in renaissancestijl, dat eind 16e eeuw als residentie voor de hertogen van Koerland diende. Tijdens de Grote Noordse Oorlog (1700-1721) werden de gebouwen verwoest, maar het kasteel is de vorige eeuw gerestaureerd. We mogen weer tegen een seniorentarief naar binnen😁. Na de bezichtiging van het mooie complex, fietsen we terug naar de caravan. Onderweg nemen we een heerlijk verkoelende duik in de rivier Lielupe.

23 juni: vandaag is het een feestdag in Letland, want ze vieren dat het de langste dag is geweest. De campingeigenaresse heeft ons al gewaarschuwd dat er vanavond en de hele nacht gefeest zal worden bij hun thuis. En hun huis staat naast de camping😱. Eens kijken of Karin vannacht weer haar bed uit gaat om te vragen of het stil kan zijn😂.

We zijn vroeg op, want we willen vanwege de warmte ’s ochtends eerst de tuinen van Rundale bekijken en daarna de koelte van het paleis opzoeken.

In opdracht van de hertog van Koerland, Ernst Johann von Biron, werd Rundale Palace in de 18e eeuw ontworpen als een zomerresidentie geschikt voor royalty’s. Na de dood van zijn minnares keizerin Anna Ivanovna, werd de hertog gearresteerd en verbannen naar Siberië, waarmee er een einde kwam aan de bouwwerkzaamheden. Johann Biron keerde echter onder de regering van Catherina de II van Rusland, van wie hij een gunsteling was, terug in Koerland. In 1765 werd de bouw hervat. Later werd het hertogdom Koerland onderdeel van Rusland. Catharina II schonk het paleis aan haar minnaar, prins Platon Zoeblov. Het paleis kwam daarmee in bezit van diens familie. Na zijn dood trouwde de weduwe met de graaf Sjoevalov en Rundāle bleef tot de Russische Revolutie van 1917 in het bezit van de Sjoevalovs. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel als school gebruikt. Bij de landhervormingen van 1920 kwam het paleis in handen van de Letse staat, die inmiddels was opgericht. In 1933 werd het paleis aan het historische staatsmuseum toevertrouwd. De opgelopen oorlogsschade werd in deze periode hersteld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef het paleis onbeschadigd. Wel had het te lijden onder slijtage en erosie. Het paleis werd gebouwd door de beroemde architect Bartolomeo Rastrelli, wiens andere werken onder meer het Winterpaleis in Sint-Petersburg omvatten. De tuinen, ontworpen in de Franse formele stijl door de beroemde landschapsarchitect Johann Michael Graff, zijn vanaf 1972 weer in originele staat hersteld.

We slenteren door de prachtig aangelegde tuin en genieten van de mooie rozen en borders. Gido kan zijn kennis weer ophalen qua Latijnse namen. We lijken al echte pensionado’s.

Na meer dan een uur uur in de tuin gewandeld te hebben, gaan we het paleis bezoeken. Het interieur is schitterend en de restauraties hebben de volle glorie van destijds teruggebracht. Het is op twee groepen na niet druk en in iedere ruimte is er in o.a. het Engels een duidelijke uitleg over de inrichting en het doel van de zaal of kamer. Rundale wordt wel als het Versailles van Letland bestempeld, en dat vinden wij terecht.

Met mooie indrukken verlaten we Rundale en Karin kan haar zeer vermoeide enkel bij de caravan tot rust laten komen. Gido monteert de dronefilmpjes en we genieten van het prachtige weer. Natuurlijk gaat de BBQ aan en hopen we op een niet al te rumoerige nacht🥱.