16 juli: we pakken vandaag de trein vanaf de camping naar Tallinn, die ons binnen 25 minuten middenin de stad brengt, voor slechts 2,50 euro pp enkele reis.

Tallinn werd voor het eerst in 1154 genoemd. De nederzetting heette toen Rävala, later Reval, een naam die de stad tot in de twintigste eeuw zou houden. In 1219 kwam de nederzetting in het bezit van de Deense koning Waldemar II, die een burcht liet bouwen op de Domberg. Al in 1227 moest hij aan de Zwaardbroeders, een geestelijke orde van ridders, verwant aan de Duitse Orde, de macht overdragen omdat hij niet in staat was de Esten te pacificeren. In 1230 werd de stad aanvankelijk bewoond door kooplieden uit de Noord-Duitse Hanzesteden. In 1236 werden de Zwaardbroeders door de Denen verslagen, en nu kwam Reval met noordelijk Estland definitief onder de Deense koning. Dat maakte voor de stad weinig uit, zij kreeg een koninklijk bevestigd stadsrecht en trad in 1252 toe tot de Hanze. De stad groeide door een exclusief handelsmonopolie met Novgorod, de Russische handelsstad die in 1478 door Moskou werd veroverd. De Hanze heeft de geschiedenis en het uiterlijk van Tallinn bepaald: Tallinn telt vele koopmanshuizen en pakhuizen uit de glorietijd van de Hanze. De binnenstad is grotendeels ommuurd, en deze stadsmuur is voorzien van een groot aantal torens. Torens en poorten hebben er bijnamen: een van de verdedigingstorens heet Kiek in de Kok (Kijk in de Keuken) in het Nederduits, de taal van de Hanze. De oude stad bestaat uit twee gedeelten: de Domberg, waar de adel en de geestelijkheid woonden en de benedenstad, waar de ambachtslieden woonden, verenigd in gilden. Deze delen worden gescheiden door een muur en verbonden door twee straatjes. Oorspronkelijk waren de Domberg en de benedenstad twee steden, elk met een eigen bestuur.

Tallinn is een mooie stad, met natuurlijk het prachtige middeleeuwse centrum, maar ook de wijken eromheen zijn meer dan de moeite waard om doorheen te slenteren. In het oosten van de stad liggen in een mooi aangelegd park de Presidentiële ambtswoning en het barokke Kadriorgpaleis, gebouwd door tsaar Peter de Grote voor zijn tweede vrouw, tsarina Catherina. Sinds 2006 doet het paleis dienst als kunstmuseum.

Na een hele dag al wandelend de stad verkend te hebben, zijn de voeten meer dan moe en pakken we de trein terug naar de camping. Voetjes omhoog en aangezien we in de stad al heerlijk geluncht hebben, smeren we een paar boterhammen als avondmaaltijd. Het was een hele mooie dag!

17 juli: voordat we naar onze volgende overnachtingsplek gaan, rijden we eerst met de auto naar twee bezienswaardigheden in de buurt. De eerste stop is bij de Keila waterval, met een hoogte van 6 meter en een breedte van ruim 60 meter. Op de achtergrond in het park bevindt zich het herenhuis Keila Joa.

Na deze twee plekjes van natuurschoon, halen we de caravan op bij de camping en rijden we naar onze vrije kampeerplek in het bos vlakbij het gehucht Kaberneeme. We zetten de caravan niet op de officiële parkeerplaats, maar vinden een mooie open plek in het bos, zodat het zonnepaneel optimaal geladen kan worden. Onderweg zijn we nog gestopt bij de tot nu toe mooiste waterval die we in de Baltische Staten gezien hebben, de Jägala Juga. Zij is de krachtigste van Estland en het water uit de rivier valt ruim 8 meter in prachtige tinten naar beneden. Karin loopt nog achter de waterval langs zonder nat te worden😉.

Wanneer de caravan op zijn plek staat, lopen we naar het strand en duiken we het water in. Hier wordt de zee snel dieper, zodat we geen honderden meters hoeven te lopen eer we kunnen zwemmen. Het strand wordt goed bezocht door met name Estse mensen. De BBQ kan weer aan en we genieten nog na van deze leuke dag.

18 juli: het belooft een warme dag te worden. We proberen eerst te zwemmen in de zee, maar het water is vanmorgen ijskoud😱. Gido is een bikkel en zwemt toch nog een kwartier, maar Karin houdt het na een bad voor gezien. Na het ontbijt en het smeren van onze lunch, stappen we op de fiets voor een ronde door de omgeving. Onderweg proberen we een paar keer het zeewater uit en gelukkig is het aan de westzijde aangenamer😊. Ook vandaag zien we helaas geen elanden in het bos, maar wel een hazelworm! Op een gegeven moment passeren we de mooie waterval weer, maar nu aan de overzijde. Vandaag wordt er door niemand geposeerd in het water voor de waterval, terwijl het gisteren best druk was. We vervolgen na een korte stop met een ijsje onze weg en kijken of er in de haven van Valkla nog water te vullen valt. Helaas😞. Vlakbij onze kampeerplek gaan we nogmaals de zee in, maar het water is nog net zo koud als vanmorgen! Na ruim 50 km zijn we terug bij de caravan en volgt er een bekend tafereel; voetjes omhoog en uitrusten😁. Na de BBQ loopt Karin nog gebukt door het bos. Wat ze daar aan het doen is? Bosbessen voor morgenochtend in de havermout aan het plukken. Goed bezig!

19 juli: voor ons doen worden we laat wakker, half negen😂. Gido gaat in de koude zee een bad nemen, terwijl Karin een wasbeurt aan de gootsteen meer dan prima vindt. We gaan vandaag een paar highlights bekijken. Als eerste stoppen we bij een wandeling over het Viru hoogveen. Helaas zijn we vandaag niet de enigen die op dat idee zijn gekomen, het is druk 😱. Wanneer we de drone opnames willen laten maken, lukt het niet om beelden te schieten zonder andere mensen erop. Ook hier valt weer op, dat wanneer de mens niet de natuur beheert en de natuur haar gang laat gaan, het hoogveen verdwijnt en bos verschijnt.

Na deze mooie korte wandeling rijden we verder naar de Nommeveski waterval. De waterval ligt in een kalkstenen ravijn, waar ooit een watermolen heeft gestaan. Op de parkeerplaats nuttigen we onze lunch, voordat we verder rijden naar de haven van Hara. Hier lagen nog niet zo lang geleden de duikboten van de Sovjets., waar deze gedemagnetiseerd werden. Demagnetiseren van onderzeeërs is een cruciaal veiligheidsproces om het magnetische veld van het schip te verminderen of te elimineren, waardoor de duikboot minder detecteerbaar wordt voor magnetische mijnen en sonar. Gido gaat het terrein bekijken, terwijl Karin rustig in de haven wacht op zijn terugkeer.

Wanneer Gido eindelijk terug is, rijden we verder naar onze vrije kampeerplek op het noordelijkste deel van Estland. We staan op een verlaten parkeerplaats vlakbij het gehucht Parispea, tussen verlaten gebouwen die ooit dienst deden voor de Sovjet militairen. Het is een stuk goedkoper om alles maar te laten vergaan, dan het af te breken😧. Karin zit tegen tienen te wachten op een mooie zonsondergang, maar helaas is het te bewolkt. Inmiddels zijn er drie campers bijgekomen om hier te overnachten. Wij begrijpen dat!

20 juli: we worden ruw in onze slaap gestoord om 02.30 door lokale jongeren die hard op de caravan bonzen. Na ons gaan ze ook nog langs de andere twee campers die hier staan. Hebben die lui midden in de nacht niets beters te doen?! Na deze consternatie slapen we toch weer snel in en worden we rond de normale tijd om 07.30 weer wakker. Volgens de reisleidster staat er vandaag een reisdag met onderweg allerlei bezienswaardigheden op het programma. De eerste stop is bij het gehucht Kasmu. Hier wandelen we een kort rondje langs de kust en door schitterend bos, waarbij we langs vele zwerfkeien uit de ijstijd komen en afgeleid worden door de vele bosbessen. Gido spot een mooie specht.

We rijden verder naar het herenhuis Palmse. Het barokke landgoed, dat zijn moderne vorm bereikte in 1785, werd oorspronkelijk bewoond door de Baltisch-Duitse familie von der Pahlen, die het bezat van 1677 tot 1923. Het complex omvat meer dan twintig gebouwen, waaronder een distilleerderij, een oranjerie, een herberg en een guesthouse, allemaal omgeven door een fraai aangelegd park met Franse tuinen en een meer. 

In de buurt ligt het Sagadi herenhuis. Al in 1444 wordt de familie von den Berg beschreven als eigenaar van het landgoed. Wij wisten niet dat de Van den Bergen nog grootgrondbezitters waren in Estland😂😂. Later kwam het landgoed in handen van de Duitse familie von Fock. Nu is het met name een hotel met een natuurmuseum, beheerd door het RMK van Estland.

Na de lunch rijden we terug naar de kust, naar het vissersdorpje Altja. Geen vissershuisje te bekennen, maar wel een paar prachtige originele boerderijen. Iets verderop langs de kust ligt de haven van Vergi. We kijken of we hier drinkwater kunnen tappen, maar het water smaakt niet lekker. We hebben in een supermarkt voldoende drinkwater gekocht, dus het is geen ramp.

Bij het gehucht Mustoja parkeren we de caravan in het bos op een RMK site nog geen 20 meter van de zee👍. In deze prachtige omgeving staat nog een camper en een tentje, maar de stilte overheerst👍. Karin wil nog een bezienswaardigheid bezoeken voordat we in de relaxmodus gaan, dus we stappen in de auto en rijden naar de ruïne van de middeleeuwse burcht Toolse. In het midden van de 15e eeuw werd de burcht gebouwd op initiatief van de zwaardmeester Johann Wolthus von Heerse, behorende tot de Duitse Orde, om piraterij tegen te gaan. Het aanvankelijk uitgebreide kasteel werd echter in 1688 tijdens een oorlog opgeblazen. Het is knap dat een groot deel van de burcht toch nog overeind staat.

Na deze mooie en inspannende reisdag hebben we wel een drankje verdiend op ons terras bij de caravan. Na het avondeten lezen we wat op bed en opeens springt Karin op om naar buiten te snellen, want de zonsondergang gaat gepaard met een mooi kleurenpallet. Onze caravan weerspiegeld schitterend de oranje kleuren op het bos😁.

21 juli: we worden wakker met het geluid van de regen op het dak en besluiten om het vanmorgen heel rustig aan te doen. Tegen 11.00 is het bijna droog en we pakken alles in. Als we bij de ruïne van Rakvere aangekomen, regent het helaas weer. De middeleeuwse burcht, ook bekend als Wesenberg, is gebouwd door, alweer, de Duitse Orde in de 13e eeuw op de heuvel Vallimagi. De Esten hadden op deze plaats al in de 6e eeuw een houten verdedigingswerk dat Tarvanpää heette. Gewapend met een paraplu lopen we een rondje om het imposante bouwwerk. Aangezien het regent hebben we geen zin om te betalen om op het open binnenterrein nat te worden😉.

We rijden verder oostwaarts en zoeken een geschikte plek om te overnachten. Bij het verlaten Alt Isenhof uit 1533 stoppen we even om Karin de gelegenheid te geven een foto te maken. In de buurt van het gehucht Aa parkeren we de caravan op een groot grasveld op 50 meter van het strand. Nu is het absoluut geen zwemweer, maar wie weet morgen wel!

22 juli: het lijkt vandaag wat beter te worden dan gisteren, in ieder geval is de wind gaan liggen. Gido probeert de zee uit, maar het is te koud om in te zwemmen. Na het ontbijt wandelen we over het strand naar de Saka klif met een kleine waterval. Om daar boven te komen moeten we 40 meter steil omhoog lopen. Gelukkig hebben ze een mooie trap aangelegd👍. Karin maakt op het strand nog een paar artistieke foto’s, ze moet toch iets doen tijdens de wandeling.

Na de lunch stappen we op de fiets naar Valaste waterval, die een hoogte heeft van meer dan 30 meter. De Valaste klif bestaat uit lagen kalk- en zandsteen, met mooie kleurschakeringen. Helaas is de waterval niet meer zichtbaar vanaf de grond, doordat het bos ongestoord mag doorgroeien. We hadden ons deze trappen af en weer op kunnen besparen😉.

De rest van de middag werken we aan het blog en genieten we van de stilte om ons heen. Morgen rijden we naar de meest oostelijke grensstad met Rusland, Narva. We hopen ooit Sint Petersburg in alle pracht en glorie te gaan bezoeken🙏. In de avond klaart het grotendeels op en Karin denkt tijdens de zonsondergang nog wel even het zeewater in te kunnen gaan. Verder dan haar bovenbenen komt ze niet, want het water is ijskoud😧. Het levert wel een mooie plaatjes op.